تبليغاتX
هواپيماي جنگنده
توجه                                                        توجه                                                       توجه

با عرض سلام به تمام دوستان و بازديد كندگان عزيز

ديروز اطلاعيه اي از طرف سايت www.aerospaceusr.ir به دستم رسيد مبني بر ايجاد بانك اطلاعاتي در مورد سايت ها و وبلاگ هايي كه در زمينه هوا فضا (اهم از علم هوانوردي و علم نجوم) فعاليت دارند.بدينن ترتيب خواهش مي كنم از تمامي دوستاني كه در اين زمينه ها فعاليت مي كنند به متن زير توجه كنند.

متن اطلاعيه

سايت نام برده در نظز دارد بانک اطلاعاتی کاملی از سايتها و وبلاگهای فضايی و نجومی ايجاد نمايد اين امر ممکن نيست مگر با همکاری تمام سايتها و وبلاگهای هوافضايی و نجومی از همه دوستان خواهشمنديم که با ايجاد اطلاعيه ای در سايت يا وبلاگشان ما را در رسيدن به اين هدف ياری نمایند
برای معرفی خود میتوانید با ذکر نام, آدرس و عملکرد سایت يا وبلاگتان (ذکر نام ايجاد کننده و رزومه ايشان اختياری است) به سايت e-mail بزنيد و يا در همين تاپيک سايت خود را معرفی کنيد به زودی صفحه ای جداکانه بانک اطلاعاتی را ارائه مي دهد  

                                                                                                                      با تشکر

+ نوشته شده توسط خلبان در دوشنبه 1386/04/18 و ساعت 17:42 |
با سلام خدمت بازديد كنندگان عزيز

از امروز مي توانيد مطالب بروز شده اين وبلاگ را در آدرس fighterplane.blogfa.com مشاهده كنيد.

در ضمن در صورت داشتن هر گونه نظر ، پيشنهاد و انتقاد در قسمت نظرات منعكس كرده، در اولين فرست به انها پاسخ داده مي شود.

+ نوشته شده توسط خلبان در یکشنبه 1386/04/17 و ساعت 21:17 |
 با سلام

من كه حدود 10 روز قبل از اين پست ، وبلاگم را به مدت حدود 1 سال تعطيل كردم حيفم امد اخرين عضو خانواده  شركت ميكويان- گروويچ را معرفي نكنم هر چند اين پرنده را خيلي ها نمي شناسند چون هيچگاه تا الان به توليد انبوه نرسيده است ، اما چون من خودم را مديون اين هواپيما مي دانم،چون علاقه من به جنگنده ها با خواندن مقاله اي در باره اين هواپيماي نسل پنجم در مجله صنايع هوايي بود، اغاز شد.


 پروژه 1.44/1.42 ميکويان نمونه اوليه جنگنده برتری هوايی نسل پنجم نيروی هوايی روسيه است.

 جدا از انواع مطرح شده، اين هواپيما با نام MiG-MFI و بطور غير رسمی MiG-35 و حتی MiG-39 نيز شناخته می شود.

 ناتو نيز نام "Flat pack" را برای آن برگزيده است. در واقع ارتباط بين 1.44 و 1.42 هنوز هم مبهم مانده است که در اين مقاله برای راحتی از 1.44 استفاده می شود.

 1.44 بعنوان ورود دفتر طراحی ميکويان- گورويچ به برنامه طراحی جنگنده خط مقدم روسيه بود. کاری که در سال 1980 طرح ريزی شده و شبيه برنامه جنگنده تاکتيکی پيشرفته ايلات متحده بود.

 در واقع 1.44 برای مقابله با YF-22 و کنار زدن آن از هر لحاظ طراحی شد. اين جنگنده که قابل مقايسه باYF-22  و يوروفايتر تايفون است دارای ويژگی های طراحی بسيار شبيه جنگنده های نسل پنجم غربی که شامل تغيير بردار رانش، پنهانکاری، حرکت کروز مافوق صوت و سيستمهای پيشرفته الکترونيکی می باشد، است.


نگاه به توسعه 1.44 نشان می دهد که اين پروژه بيشتر برای زمينه سازی و دسترسی به فناوريهای مورد نظر و طراحی های بعدی توسعه يافت تا اينکه يک جنگنده برتری هوايی باشد. طراحی ميگ 1.44/1.42 همواره در هاله ای از ابهام باقی مانده است. در سال 1997 دولت روسيه پروژه MFI را به خاطر هزينه های بالا ( 70 ميليون دلار به ازای هر فروند) لغو کرد. با اين حال توسعه پروژه با انجام آزمايشي پروازی در 29 فوريه سال 2000 و در ادامه با دو پرواز آزمايشی تاييد شده در سال 2001 ادامه يافت. با کنار گذاشتن پروژه MFI، پروژه ديگری تحت عنوان PAK FA ( مجتمع هوايی آينده برای نيرو های هوايی تاکتيکی) برای ساخت هواپيمايی با قابليت جنگنده YF-22 رپتور و قيمت و اندازه ای شبيه جنگنده ضربتی مشترک F-35 آغاز شد. در سال 2001 هند با روسيه توافق توسعه و ساخت برنامه PAK FA را با همکاری دو کشور حاصل نمود.

دو شرکت ميکويان- گرويچ (با نمونه به روز شده پروژه 1.44) و سوخوی طرحهای خود را به وزارت دفاع روسيه ارايه دادند که اين بار ميکويان موفق نبود و اين وزارت دفتر طراحی سوخوی را انتخاب نمود. طرح پيشنهادی سوخوی هواپيمای بال متمايل به جلو هم خانواده Su-47 (S-37) برکوت بود. شروع توليد اين طرح جاه طلبانه برای سال 2010 طرح ريزی شده است. اين درحالی است که ميگ و ياکولوف بعنوان پيمانکار ثانويه در نظر گرفته شده و ميگ 1.44 نيز بعنوان نمايشگر فناوری پروژه PAK FA مورد استفاده قرار می گيرد. موتور Al-41F میگ 1.44 نيز برای اين پروژه در نظر گرفته شده است. طراحی بالهای ميگ 1.44 بصورت دلتا بوده، خدمه يک نفر و دارای کانارد متحرک می باشد. طراحی ظاهری ميگ 1.44 بسيار شبيه جنگنده يوروفايتر تايفون است. اين هواپيما از دو موتور Al-41F ليولکا با پس سوز و سيستم تغيير بردار رانش هرکدام با قدرت 175 کيلو نيوتون نيرو می گيرد ( اين موتور همچنان در حال توسعه و تکميل است). ورودی موتور ها در يک جا و در زير بدنه هواپيما قرار گرفته است. میگ 1.44 35 تنی از نظر تئوری دارای حداکثر سرعت 2.4 ماخ بوده - که نسبت به جنگنده  YF-22بيشتر است- و قادر به پرواز دراز مدت مافوق صوت است. ارابه فرود ميگ 1.44 شامل يک ارابه فرود دو چرخه در جلو و دو ارابه تک چرخ در پشت می باشد. اويونيک (الکترونيک) هواپيما مطابق با آخرين استاندارد های غرب مانند کابين شيشه ای، رادار پالس داپلر با آنتن آرايه ای مرحله ای هوايی می باشد. سيستم رادار با سيستم کنترل آتش مرتبط بوده که به هواپیما اجازه رهگيری 20 هدف و درگيری همزمان با 6 فروند از آنها را می دهد. البته ادعاهای در خصوص درگيری همزمان با 20 هدف نيز وجود دارد که غير واقعی به نظر می رسد همچنين اين سيستم عالی اجازه درگيری فراتر از ميدان دید (فامد) با هواپيماهايی مانند YF-22   را به ميگ 1.44 می دهد. کنترل و مانور پذريی آن نيز با دارا بودن کنترل با سيم، سيستم تغيير برداررنش و دو موتور قوی چیزی کمتر از F/A-22 نداشته و با آن برابر ارزیابی می شود. همچنین میگ 1.44 دارای گستره وسیعی از سلاحهای قابل حمل هوا به هوا مانند موشک R-77 و R-73 آرچر و هوا به زمین و یک توپ 30 میلیمتری است. می باشد در آخر انتظار می رود که در آینده جنبه های آزموده شده در میگ 1.44 و MiG-29SMT در یک طرح جدید جنگنده نسل پنج و نیم به کار گرفته شود. زیرا بی تردید روسیه با مرزهای طولانی خود به چنین جنگنده دوربرد و کارآمدی نیاز خواهد داشت.

 

مشخصات ميگ -1.44

شركت سازنده: ميكويان گروويچ

نوع كاربري:جنگنده چند منظوره

قيمت اوليه هر فروند:70 ميليون دلار

قواي محركه: 2 عدد توربوفن  ليولكا مدل  AL-41F با پس سوز و تراستي معادل 44100 پوند وقابليت تغيير بردار رانش

تعداد خدمه: 1 نفر

ابعاد: طول 19.68 متر، فاثله دو سر بال 16.68 متر، ارتفاع 5.51 متر

وزن خالي:16480 كيلوگرم

ماكزيمم وزن:344860 كيلوگرم

ماكزيمم سرعت:2.4 ماخ يا 2600 كيلومتر بر ساعت

ماكزيمم ارتفاع پروازي: 62155 فوت يا 18895 متر

ماكزيمم برد: 4000 كيلومتر

تسليحات: 1 قبضه توپ 30 مليمتري به همراه 6000 كيلوگرم تسليحات در 12 جايگاه


MiG 1.42     MiG 1.42

 

MiG 1.42

MiG 1.42

MiG 1.42


 منبع:

www.aerospacetalk.com

 



+ نوشته شده توسط خلبان در چهارشنبه 1385/04/28 و ساعت 19:12 |
بازديد كننده محترم، سلام
ازاينكه در اين مدت امديد و به وبلاگ ناچيز بنده سر زديد و من را با نظرات خود خوشحال كرديد، بسيار مسرورم.اميد وارم مطالب وبلاگ مورد توجه شما بوده باشد.
با توجه به اينجاب به عنوان فدي كه اگاهي كمي درباره هواپيما دارد تصميم گرفتم كه وبلاگي را به نام هواپيماهاي جنگنده ايجاد كرده و در ان به معرفي هواپيماهاي جنگنده به پردازم كه در طي اين راستا وبلاگ خود را در شهريور ماه 84 تاسيس كردم كه در مورفي هواپيماها قانون خاصي رعايت نمي شد. اما پس از بهمن ماه 84 تصميم تصميم بر اين گرفتم كه هواپيما ها را برحسب توع انها يا شركت سازنده معرفي كنم كه در طي اين هدف توا
نستم كه مقداري از ان را عملي كنم.
حال با فرارسيد تير ماه 85 و ورود من به يك دوره بحراني از دوره تحصيلي و قرار گرفتن در استانه دوره پيش دانشگاهي (هر چند كه سخت است) تصميم به تعطيلي وبلاگ دارم.
اينجانب از كيله دوستان عاجزانه خواهش دارم كه در صورتي كه هر گونه بدي به انها از طرف اينجانب به ان ها شده است، مرا ببخشند و براي قبولي من و ديگر كساني كه در پشت سد كنكور هستند دعا كنند.

 

+ نوشته شده توسط خلبان در سه شنبه 1385/04/20 و ساعت 18:38 |
Image

 هواپیماهای جنگنده از ستون و پایه های هر نیروی هوایی هستند و نقش بسزایی در پیروزی و یا شکست در یک نبرد را دارند . هواپیمای رهگیر و شکاری میگ۲۹ از بهترین هواپیماهای حال حاضر جهان است که در کشورهای مختلفی از جمله ایران در حال خدمت است . 


هواپيماي ميگ 29 (نامگذاری ناتو: فالكروم
Fulcrum ) با هدف ايجاد برتري هوايی توسط اتحاد جماهیر شوروی طراحی و ساخته شد . طراحي و ساخت اين هواپيما توسط شركت ميكويان از سال1970 آغاز و اولين فروند از اين هواپيما در سال1983 وارد خدمت شد  . هواپيماي ميگ 29 از بهترين محصولات صادراتي براي شوروي در زمان خود و براي روسيه در حال حاضر بوده و توانسته سود قابل توجهي را نصيب سازندگان خود كند .

تاریخچه ي هواپيماي ميگ29 : برنامه ي ساخت هواپيماي ميگ 29 به سال1969 بازمیگردد در آن زمان شوروی برنامه
FX ایالات متحده را زیر نظر داشت و برنامه ي FX كه به ساخت هواپيماي اف15 ( F-15 EAGLE) منجر گرديد دليل تصميم شوروي براي طراحي و ساخت هواپيما ميگ 29 بود شوروی پس از ساخت هواپیمای اف۱۵ توسط ایالات متحده این موضوع را  درك کرد كه هواپیماهای جديد ساخت آمريكا تا حد قابل توجهي داراي برتري نسبت به هواپيماهاي شوروي هستند و از تکنولوژی پيشرفته تري نسبت به اين كشور برخوردار میباشند . هواپيماي ميگ 21(MiG-21 Fish bed) با وجود چالاكي زياد و قدرت مانور خوب خود در طول روز در شب قادر به انجام ماموریت نبود و از كم بودن برد عملياتي  و عدم توانايي استفاده از جنگ افزارهاي گوناگون در حد قابل ملاحظه اي رنج میبرد . هواپيماي ميگ23 (MiG-23 Flogger) نیز كه با هدف مقابله با هواپيماي اف4 فانتوم (F-4 Phantom II) طراحي و ساخته شده بود با وجود سرعت و برد عملياتي مناسب و داشتن فضاي كافي براي حمل سوخت و جنگ افزارهاي مختلف ولي از قدرت مانور كمي  بهره میبرد و در نبردهاي داگفايت تا حد زيادي ناموفق نشان ميداد در اين شرايط شوروي به وجود يك هواپیما كه ضمن داشتن چالاكي و قدرت مانور خوب داراي برد عملياتي كافي و امكان استفاده از جنگ افزارهای گوناگون در حد خوبي را داشته باشد احساس ميكرد و در كنار اين موارد اين هواپيما بايد از سیستمهای پیشرفته اي براي رقابت با هواپیماهای ساخت امريكا هم استفاده ميكرد.در واكنش به اين نياز ستاد فرماندهي شوروي درخواست ساخت هواپيما پشرفته تاكتيكي را ارائه داد و اين درخواست را در طرح( PFI Perspektivnyi Frontovoi Istrebitel ) كه مخفف هواپيماي پيشرفته تاكتيكي به زبان روسي است اعلام شد . مشخصات خواسته شده براي اين طرح از سوي شوروي تا حد زيادي افراطي و جاه طلبانه نشان میداد.  هواپيماي مورد درخواست آنان بايد برد عملياتي زياد / داراي قابليت خوب براي نبردهاي نزديك / چالاكي و مانور عالي / داراي حداقل سرعت2 ماخ / داراي قابليت حمل تسليحات سنگين / به همراه استفاده از آيروديناميك پيشرفته باشد كه اين مورد آخر توسط موسسه آيروديناميك روسيه به همراهي شركت سوخو در حال انجام مراحل تحيقياتي بود . (طرح آيروديناميك مورد نظر شوروي توسط موسسه آيروديناميك روسيه و شركت سوخو در حال انجام مراحل تحقيقاتي بود و شركت ميكويان از نتايج اين تحقيقات در ساخت هواپيماي ميگ29 استفاده كرد). در سال1971 شوروي اعلام كرد طرح هواپيماي PFI يا همان هواپيماي پيشرفته تاكتيكي پر هزينه است و  قابليت برآورده نمودن نيازهاي شوروی را براي ساخت هواپيماي جنگنده سبك وزن به مانند اف16 (F-16 Fighting Falcon) و اف17(YF-17 Cobra)ندارد بعد از لغو این طرح شوروي دو طرح جديد با نامهاي LPFI و TPFI براي ساخت ارائه کرد طرحLPFIساخت يك هواپيماي تاكيكي پيشرفته سبك وزن و طرح TPFI ساخت يك هواپيماي تاكتيكي سنگين وزن بود و تفاوت طرح PFI ابتدايي شوروي و طرح دوم PFI در تخصصي تر شدن آن است . طرح كلي PFI هواپيماي پيشرفته تاكتيكي اوليه به دو طرح تخصصي تر تبديل شد كه در هر كدام به روي بعضي از مشخصات بيشتر از ساير مشخصات با توجه به هدف ساخت و نوع ماموريت تاكيد شده بود . طرح هواپيماي تاكتيكي پيشرفته سبك وزن يا همان LPFI به شركت ميكويان سپرده شد و سرانجام به ساخت هواپيماي ميگ29 منجر شد و طرح هواپيماي پيشرفته تاكتيكي سنگين وزن و يا همان TPFI براي مقابله با هواپيماي اف15 به شركت سوخو سپرده شد كه اين طرح نيز با ساختن هواپيماي سوخو 27 به پايان رسيد . طراحي هواپيماي LPFI با مشخصات جديد در سال1974 شروع  و با ساخت هواپيماي ميگ29 اي (MiG-29A) به اتمام رسید.  اولين پرواز اين هواپيما در 6 اكتبر 1977 صورت گرفت .هواپيماي ميگ29 تنها يك ماه بعد از اولين پرواز خود در نوامبر 1977 ازسوي ماهوارهاي جاسوسي آمريكا مورد شناسايي قرار گرفت . اين هواپيما هنگامي كه در مركز آزمايش پرواز ژوكوفسكي(Zhukovsky) در نزديكي شهرك رامنسكوي(Ramenskoye) حضور داشت مورد شناسايي قرار گرفت و ايالات متحده هواپيمايي با مشخصات شبيه به هواپيماي اف17(YF-17 Cobra) را مشاهده كرد .

 

ميگ2۹بي(MiG-29B) با تاخيري كه به دليل حادثه در دو نمونه اوليه ميگ29 اي(MiG-29A) بدليل ايراد در موتورها بود در ژوئن سال1983 وارد خدمت شد و ناتو هواپيماي ميگ29 بي (MiG-29B) را فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد. به طور منطقي بايد ميگ 29 A بايد فالكروم اي(Fulcrum-A) ناميده ميشد ولي بدليل آنكه تا قبل از آن ناتو ميگ29 ای (MiG-29A) را ندیده بود ميگ29بي را نمونه ابتدايي ميگ فرض كرد و فالكروم اي(Fulcrum-A) نامگذاری كرد هواپيماي ميگ29 يا همان (Fulcrum-A) در مجموع به تعداد 840 فروند توليد شد .اولين باري كه هواپيماي ميگ 29 به در غرب به نمايش عمومي درآمد در جولاي 1986 در فنلاند بود و برای بار دوم هم در سپتامبر 1988 در نمايشگاه هوايي فارنبورو (Farnborough Air Show) در بريتانيا به نمایش گذاشته شد و غربيها تحت تاثير قدرت زياد و چالاكي اين هواپيما قرار گرفتند . ميگ 29 در زمان شوروي مورد توجه اين شوروي قرار داشتند اما بعد از شوروي با وجود مجهز شدن به سيستمهاي آيونيكي پيشرفته و چند منظوره بودن و قابليت حمل مخازن سوخت خارجی و امکانات گسترده ديگر مورد توجه روسيه قرار نگرفت كه اين به دليل سياست نامناسب مسئولان شركت ميكويان نسبت به شركت سوخو در شناخت خواست و تمايل مسئولان روسيه بوده است با اين وجود مسئولان شركت ميكويان با گسترش اين هواپيما سعي در صادرات آن به خارج از كشور را دارند البته به نقل از منابع غير رسمي دستيابي غرب به اطلاعات هواپيماي ميگ29 از دلايل مهم اين تصميم از جانب مقامات روسيه است .

 اين هواپيما تاكنون به كشورهايي شامل : الجزاير /بنگلادش/بلغارستان/كوبا/چك /اتيوپي/اريتره/آلمانشرقي/مجارستان/عراق/ايران/هند/مالزي/برمه/ پرو/لهستان/روماني/صربستان/اسلواكي/سوريه و يمن فروخته شده است اين كشورها به همراه اقمار سابق شوروي به مانند بلاروس/قزاقستان/مولداوي/تركمنستان/اكراين و ازبكستان از استفاده كنندگان از اين هواپيما هستند . هواپيماي ميگ 29 در حال حاضر تحت پروژه های مختلف توسعه و بهينه سازي قرار دارد و آخرين نمونه هاي اين هواپيما ميگ29 اس ام تي (MiG-29 SMT) و ميگ29ام 2(MiG-29 M2) هستند .نمونه جديد ناو نشين هواپيماي با نام ميگ29 كي(MIG-29K) براي استفاده در نيروي دريايي هند كه به تازگي ناوهواپيمابر درياسالار گورشكوف را از روسيه خريداري كرده در حال توليد است .

سوابق نبرد هواپيماي ميگ29:

 

Image

اين هواپيما به وسيله خلبانان عراقي در جنگ1991 خليج فارس و پيش آن نيز در جنگ اين كشور با ايران حضور داشت و بعد از آن از سوي صربستان به عنوان بزرگترین دارنده اين هواپيما در بلوك شرق در برابر انبوهي از جنگندهاي غربی از نظر تعداد و نوع قرار گرفته است و در جنگ ميان دو كشور اريتره و اتيوپي از سوي اريتره در برابر هواپيماهاي سوخو27 اتيوپي مورد استفاده قرار گرفت و در همه آنان يك شكست خورده بزرگ بوده چه در برابر هواپيماهاي غربي و چه در برابر هواپيماي سوخو27 و كارنامه موفقي از خود به جاي نگذاشت اما اين امر نه به دليل ضعف اين هواپيما بلكه بيشتر به دلايل خارجي به مانند استفاده كنندگان اين هواپيما و كيفيت هاي پايين نمونه صادراتي نسبت به نمونه اصلي بوده است كه باعث شده اين هواپيما ناموفق و غير قابل اعتماد جلوه كند . هواپيماهاي تحت اختيار عراق در جنگ اول خليج فارس در برابر هواپيماهاي ايالات متحده و متحدانش كه با تعداد زياد و پشتيباني مناسب هوايي آسمان را در اختيار خود قرار داشتند نتواستند كاري از پيش برند و در حقيقت فرصتي براي اينكه خود را نشان دهند بدست نياوردند ودر جنگ دوم خليج فارس نيز هواپيماهاي ميگ29 عراق حتي از زمين نيز برنخواستند . فالكرومهاي عراق در جنگ با ايران نيز بيشتر با استفاده بمبهاي غير هدايت شونده و راكتها در نقش يك بمب افكن ظاهر شدند تا يك جنگنده براي انجام ماموریت تخصصي خود باشند. هواپيماهاي تحت اختيار صربستان نيز با تكنولوژي و سلاحهاي مربوط به 15 سال قبل و مربوط به زمان جنگ سرد و شوروي سابق در برابر كه هيچگونه بهينه سازي نشده بودند و از كمبود قطعات يدكي رنج ميبردند در برابر انبوه جنگدهاي متعلق به ناتو كه در بهترين شرايط به سر ميبردند كاري از پيش نبردند . اين هواپيما در جنگ افغانستان در مقابل هواپيماهاي سوخوي22 افغانستان و و در نبرد كارگيل كشمير از سوي هندوستان هم مورد استفاده قرار گرفته و در چند نبرد كوچك ديگر هم شركت داشته است .

 


ميگ29ايMiG-29A- Fulcrum A:

نمونه ابتدايي ساخته شده از اين هواپيما كه در سال1982 وارد خدمت شد.



ميگ29بي
MiG-29B-Fulcrum A:

نمونه صادراتي اين هواپيما فاقد امكانات لازم براي حمل تسليحات اتمي است و داراي رادار اصلاح شده براي افزايش قابليت هاي آن و سيستم (ECM) براي مقابله با جنگ الكترونيك و سيستم (IFF) براي شناسايي دوست از دشمن كه اين عبارت مخفف(Identification Friend or Foe) است . هواپيماهاي ميگ29 ايران از اين نوع هستند .



ميگ29 يوبي MiG-29UB-Fulcrum B:

نمونه آموزشي اين هواپيما با كد UB كه مخفف آموزشي رزمي(Uchebno-Boevoi / trainer-combat) شناخته ميشود و دو سرنشينه و فاقد رادار است و بنا به ساختار خود ميتواند كارايي هاي زيادي برايش در نظر گرفت ميتوان در امور آموزش و يا يك سوخت رسان استفاده كرد هر چند كه با توجه به برد عملياتي محدود از قابليت منحصر به فردي برخوردار نيست و پسوند رزمي آن با كارايي آن سازگار به نظر نميرسد مگر آنكه با افزودن امكانات اين قابليت را براي اين نمونه فراهم كنيم در ضمن يك توپGSh-30 30 ميلي متري نيز در آن بكار رفته است .



ميگ29 اس MiG-29S-Fulcrum C اولين نمونه :

اين نمونه مانند ميگ29 بي است اما بدنه هواپيما بزرگتر است داراي ساختار(FatBack) است كه براي افزودن حجم مخازن داخلي است و از سيستم ضد جيمينگ استفاده ميكند.



ميگ29 اس MiG-29S -Fulcrum Cدومين نمونه :

در اين نمونه هواپيما ميتواند مقدار بيشتري از تسليحات را حمل كند به علاوه ي استفاده از دو تانكر خارجي از تغييرات ظاهري هواپيما است . رادار اين نمونه را NO19ME انتخاب كرده اند اين رادار ميتواند 10 هدف را شناسايي كند و همزمان از دو موشك آر 77(AA-12 Adder) براي نابود كردن اهداف استفاده كند .



ميگ29 اس ام MiG-29SM-Fulcrum C :

اين نمونه از تمام قابليتهاي ميگ29 اس برخوردار است و امكان استفاده از موشكهاي هوا به زمين هدايت شونده و بمبهاي هدايت شونده تلويزيوني و ليزري را دارد .


 
ميگ29 ام يا همان ميگ33 MiG-29M/MiG-33 -Fulcrum E:

نمونه پيشرفته و چند منظوره هواپیمای ميگ29 است كه ساختمان آن از آلياژ مقاوم و سبك الومينيوم_ليتيوم ساخته شده و سيستم كنترل پرواز مكانيكي را جايگزين سيستم كنترل fly-by-wire كرده اند . در آن از موتورهاي RD-33K با قدرت تراست بيشتر استفاده شده و رادار ژوك (N010 Zhuk) با امكان شناسايي عوارض زمين را براي اين مدل در نظر گرفته اند . در زير هر بال 4 جايگاه( در مجموع 8 جايگاه) براي تسليحات آماده شده است كه در صورت استفاده از فضاي ميان دو موتور اين مقدار باز هم بيشتر خواهد شد . كاكپيت نيز بهينه سازي شده و دو صفحه نمایشگر جديد به آن افزوده شده است و اين هواپيما كاملا قادر به استفاده از موشک آر77(AA-12 Adder) است.



ميگ يو بي ام MiG-29UBM :

نمونه دو نفره آموزشي چند منظوره كه هرگز توليد نشد .

 


ميگ29 اس ام تي MiG-29SMT :

Image

اين نمونه در حقيقت همان نمونه بهينه سازي ميگ29 اس است كه در آن قطعات قديمي هواپيما با قطعات نرم افزاري و سخت پيشرفته تر ميگ 29 ام يا همان ميگ33 جايگزين شده اند . با افزودن به حجم مخازن داخلي اين هواپيما بدون استفاده از مخازن خارجي تا برد 2100 كيلومتر و شعاع 1050 كيلومتر ميتواند ماموريت انجام دهد . كابين اين هواپيما با افزوده شده دو نمايشگر بزرگ مسطح كرستال مايع((LCDتمام رنگي و دو نمايشگر مسطح تك رنگ كوچك بهينه سازي شده و رادار بهينه سازي شده N019MP را براي اين نمونه در نظر گرفته اند كه به برد و قابلیتهای هوا به زمين آن افزوده شده و اين تغييرات با استفاده از موتورهاي توربوفن كليموف (RD-43 turbofans ) كامل ميشود . در مجموع مقدار حمل سلاح در اين مدل 500 KG افزوده شده و به عدد4500 KG رسيده است . اين نمونه قادر نيز به مانند ميگ29 ام(ميگ33) داراي حداقل 8 جايگاه تسليحات است و ميتواند از تمامي تسليحاتي كه در ميگ29 ام استفاده ميشود استفاده كند . كشور روسيه و يمن از استفاده كنندگان اين نمونه از اين نمونه از اين هواپيما هستند .

 Image


ميگ 29 كي MiG-29K-Fulcrum D اولين نمونه :

نمونه ساخته شده براي نيروي دريايي براي استفاده در ناو هواپيما بر است كه از تمامي امكانات نرم افزاري و سخت افزاري ميگ29 ام (ميگ33) استفاده ميكند و از ساختار محكمتري برخوردار است و مجهز به ارابه فرود بروي عرشه ناوهواپيمابر و تجهيزات ديگر است و براي استفاده در ناوهاي هواپيمابر كلاس درياسالار كوزنتسف طراحي شد ولي اين طرح لغو شد .


ميگ 29 كي
MiG-29K -Fulcrum D دومين نمونه :

اين نمونه براي نيروي دريايي هند ساخته و سفارشي سازي شده و به حجم مخازن داخلي افزوده اند و براي دماغه اين هواپيما از پوشش لاستيكي استفاده ميشود و از سيستم پرواز جديد(fly-by-wire) بجاي سيستمهاي آنالوگ قديمي استفاده شده است و مابقي مشخصات اين هواپيما به مانند هواپيماي ميگ29 ام و اس ام است .

ميگ29 يو بي تي
MiG-29UBT :

اين مدل نمونه بهينه سازي هواپيماي ميگ29 يو بي( آموزشي/نظامي) است كه در بروي آن تغييراتي را كه بروي ميگ 29 بي(MiG-29B) انجام داده اند و هواپيماي ميگ29 بي را به ميگ29 اس ام تي (MiG-29 SMT)تبديل كرده اند اين تغييرات را هواپيماي ميگ 29 يو بي انجام داده اند و به نمونه ميگ29 يو بي تي (MiG-29UBT)تبديل كرده اند . اين طرح لغو شده .


ميگ29 ام2
MiG-29M2 :

نمونه چند منظوره و دو نفره كه در آن از ساختار وسايل مورد استفاده در هواپيماي ميگ29 ام استفاده شد و تنها تفاوت آن استفاده از يك LCD بزرگ و استفاده از سيستم پرواز ديجيتال است و نمونه تك نفره ميگ 29ام 2 (Mig-29 M2) هم ميگ29 ام1 (Mig-29 M1) هست كه با مقداري تفاوت با نام ميگ29 كي(Mig-29 K) يا همان نمونه دريايي ميگ29 شناخته ميشود .


ميگ29 او وي تي يا همان ميگ35
MiG-29OVT/MiG-35-Fulcrum F :

آخرين نمونه ساخته شده از ميگ 29 است كه از تمام نمونه هاي قبلي پيشرفته تر است و مجهز به سيستم تغيير بردار رانش هست كه براي كنترل آن از سيستم fly-by-wire استفاده ميشود . اين نمونه از بدنه هواپيماي ميگ29 ام 1 استفاده ميكند و از آيونيك خيلي پيشرفته اي برخوردار است و از امكانات خوب دفاعي و سيستمهاي خوكار براي تهاجم استفاده ميكند و از HOTAS هم استفاده ميكند و به دليل استفاده از سيستم CGI ميتواند مستقلانه به انجام ماموريت اقدام كند . اين نمونه از هواپيماي ميگ29 خيلي چالاك است و شعاع عملياتي آن بدون مخازن خارجي1100 كيلومتر است (برد عملياتي 2200 كيلومتر) و در اين نمونه امكان استفاده از 3 مخزن خارجي وجود دارد كه در صورت استفاده از اين 3 مخزن خارجي برد عملياتي اين هواپيما بيشتر خواهد شد . قادر به استفاده از اكثر موشكهاي هوا به هوا و هوا به زمين مختلف و بمبهاي و موشكهاي هدايت شونده با تلويزيون و ليزر است و مجهز به هشت جايگاه اسلحه است . روسيه سعي در صادرات اين هواپيما به خارج دارد و خاورميانه از مهمترين مشتريان اين هواپيما است روسيه در حال مذاكره براي فروش اين هواپيما به كشورهاي سوريه / ليبي/ايران/الجزاير/سودان/هند/مالزي/برزيل/پرو و چند كشور ديگر است .

 

مشخصات فني:

نوع كاربري: جنگنده چند منظوره

شركت سازنده: ميكويان - گروويچ

تعداد خدمه: 1 نفر

موتور:2  عدد كليموف مدل RD-33 توربوفن وداراي پس سوز باتراستي برابر 18298 پوند در هركدام

ابعاد: 17.37 متر طول، 11.4 متر عرض، 4.7 متر ارتفاع

مساحت بال: 38 متر مربع

وزن خالي: 10.9 تن

حداكثروزن: در فالكروم اي 18.5 تن

حداكثر سرعت: 2.3 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي: 56000 پا

حداكثر برد: 1500 كيلومتر

تسليحات:

 

Image

 


منبع متنی:

military-aviation.blogfa.com

www.military.blogfa.com

منبع عکس:

www.military.blogfa.com

 

 

+ نوشته شده توسط خلبان در جمعه 1385/04/09 و ساعت 18:20 |
 

به راستی که تاثیر گذار ترین و مشهورترین هواپیمای سال های دهه شصت، همان جنگنده شناسایی میگ 25 فاکس بت بوده است که در طول تاریخ پروازی خود، چند رکوردی را نیز برجای گذاشت. این هواپیما، ظاهراً هواپیمایی بود که بیشترین دلهره را برای غرب به وجود آورده و باعث شده بود که آنان هم به فکر چاره و تولید هواپیماهای قدرتمندتر و مقتدرتر بیفتند، به طوری که خلبانی آمریکایی اظهار کرده بود که در آن زمان، یعنی سال 1973، این هواپیما، بهترین رهگیر در حال تولید سراسر جهان بود. این جنگنده، با بهره گیری از دو موتور توربوجت تومانسکی R-15D-300، توانست که رکورد جهانی سرعت را با یک هواپیمای جنگنده تولید انبوه شکسته و به سرعت 3 برابر صوت دست یابد. رکورد شکنی دیگر این جنگنده، توانایی رسیدن به ارتفاع 118 هزار پایی یا 36 کیلومتری از سطح دریا و انجام عملیات در این ارتفاع است که این توانایی ها، قدرت این جنگنده را برای رهگیری سریع هواپیماهای دشمن و انجام ماموریت های شناسایی و تصویر برداری از ارتفاع بالا، دو چندان می نماید. کشش موتورهای این هواپیما، عدد اعجاب آور 11.200 کیلوگرم می باشد که نیرویی فوق العاده برای پیشرانش یک هواپیمای جنگنده است.


نمای کره زمین از داخل کابین میگ-۲۵


اما این جنگنده را با تعاریف بالا بسیار جالب توجه تصور نکنید. این هواپیما، رهگیری بسیار سست و غیر مانور پذیر است و می توان گفت که هیچ قابلیتی در یک جنگ نزدیک ندارد و حتی هواپیماهای بسیار ناتوان نیز به راحتی می توانند این هواپیما را از صحنه نبرد به در کنند. تحمل شتاب جی این هواپیما حداکثر 3 جی یا مقداری کمتر در مقایسه با، به طور مثال، هواپیمای اف-14 تامکت با تحمل 9 جی می باشد که نشان از ضعف ساختاری این جنگنده دارد. در صورت انجام یک دور بسیار سریع در آسمان، حتی این احتمال می رود که موشک های متصل به بال هواپیما به راحتی جدا شده و در آسمان رها گردند. در حقیقت، ماموریت خلبانان این هواپیما تنها این بود که پس از برخاست، خلبان اتوماتیک را روشن کرده و منتظر دستور بمانند، سپس موشکی را به سمت هدفی مشخص از فاصله دور شلیک کرده و به پایگاه برگردند. این جنگنده، با اینکه سریع ترین جنگنده عملیاتی جهان می باشد، اما سرعت هایی چون سه برابر صوت و ارتفاع 36 کیلومتری را تنها برای مدت کوتاهی مانند دو دقیقه می تواند تحمل نماید، چون در غیر این صورت خلبان باید بدون هواپیمایش به فرودگاه بازگردد! این هواپیما، با وزن حدود 30 تن، هواپیمایی بسیار سنگین وزن می باشد و می توان گفت از آن حتی نشانه کوچکی نیز از چالاکی دیده نمی شود. موتورهای توربوجت این هواپیما، سوخت را به سرعت می بلعند و از این جهت، برد این هواپیما کاهش می یابد. از نظر فضا و حجم، موتورهای این هواپیما آن قدر حجیم و بزرگ است که بیشتر به موتور یک راکت شبیه است تا یک جنگنده رهگیر، که این موضوع، از ورودی ها و خروجی های فوق العاده بزرگ این جنگنده آشکار است.


خروجی های بزرگ در این عکس واضح است


اما جالب اینکه اولین هواپیمایی که در جنگ خلیج فارس مورد اصابت قرار گرفت، یک فروند هواپیمای اف ای-18 هورنت بود که موشکی شلیک شده از هواپیمای میگ-25 عراقی آن را ساقط نمود. این جنگنده، بارها در سال های قبل از انقلاب جمهوری اسلامی، به حریم هوایی ایران تجاوز کرده و دیوار صوتی را به وفور در آسمان ایران شکسته است. اما چون نه تنها در ایران بلکه در هیچ کشور جهان جنگنده ای قادر به رهگیری این هواپیما نبود، در نتیجه کاری از دست مقامات بر نمی آمد، اما پس از مدتی که ایران هواپیماهای اف-14 تامکت را همراه با موشک دوربرد فینیکس تحویل گرفت، دیگر میگ های-25 حتی یک بار هم جرأت نکردند که وارد آسمان ایران شوند، چون هواپیماهای اف-14 ایران با شلیک یک موشک فینیکس آنان را از فاصله 200 کیلومتری منهدم می ساختند.

 جالب اینکه عملیات جوشکاری در این هواپیما با دست انجام می گرفت و در سیستم های لکترونیکی آن، هنوز از لامپ های خلاء استفاده می شد. اما با این اوصاف، هواپیمای میگ 25 با نمونه بزرگتری به نام میگ-31 فاکس هاوند جایگزین شد که در حقیقت نمونه ارتقا یافته از آن بوده و حقیقتاً توانایی های بیشتری نسبت به آن را دارا بود.

میگ 25 که برای رهگیری هواپیمای SR-71 خفاش سیاه آمریکایی طراحی و تولید شده بود، هیچ گاه نتوانست به این آرزوی خود جامه عمل بپوشاند. ناگفته نماند که هم اکنون بزرگترین پرواز دهنده میگ 25 ناتوان، کشور هندوستان می باشد. در سال اخير نيز خبر نيروي هوايي هند تصميم به خارج كردن اين هواپيماي افسانه اي از ناوگان هوايي خود كرده و جايگزيني ان با پسرش يعني ميگ-31 كرده است كه بدين ترتيب اين هواپيما براي هميشه به تاريخ خواهد پيوست.

تاريخي از برخورد با ميگ-25

 وابستة هوايي ناتو به سال 1967 و به هنگام مراسم روز نيروي هوايي در پايگاه Domodedovo در نزديكي مسكو، مبهوت يك جتگنده ي دو موتوره كه ميان دو جت ميگ21 پارك شده بود گشت. هيچ كدام از افسران باتجربه‏اي كه در آنجا حضور داشتند چنين جنگنده ي بزرگي را تا آن موقع نديده بودند، جنگنده‏اي با ابعاد عظيمي چون دو سر بال 45 فوت (14 متر)، طول 78 فوت (24 متر) و ارتفاع 20 فوت (6 متر) نمي‏توانست از ديدگان پنهان بماند.

غروب همان روز، افسران عاليرتبة ناتو، اطلاعات محرمانه را گزارش نمودند. آنها هنوز نمي‏دانستند كه شوروي چه نوع هواپيمايي توليد كرده است. آنها اين هواپيما را ميگ23 با نام مستعار Foxbat ناميدند. ولي به سختي مي‏شد باور كرد كه اين ميگ23 جديد، از خانواده ي معروف ميگ21 باشد.

فرماندهان ناتو به زودي متوجه شدند اين پرنده، ميگ23 نيست. در سپتامبر 1976(شهريور 1353) آنها به طور اتفاقي به اين جنگنده دست پيدا كردند و به نكات آن از نزديك پي بردند. ويكتور بلنكو (Victor Belenco) خلبان ناراضي روسي، (با جنگنده‏اش) به درون دفاع هوايي ژاپن نفوذ كرد، در حالي كه تنها براي 60 ثانيه پرواز، سوخت داشت. وي ادعا كرد شكاري‏هاي روسي در تعقيبش هستند. مهندسين ناتو جهت جداسازي قطعاتش (اطلاع از جزئيات فني) به سمت آن هجوم آوردند اما بسيار متعجب گشتند. قطعات اين جنگنده با دست جوشكاري شده بودند. به جاي استيل از نيكل استفاده شده بود. بهترين متخصصين ناتو نتوانستند بدانند در جستجوي چه هستند. چرا آنها نتوانستند به جزئيات درون آن دست يابند؟ زيرا در آن هنگام مسوؤلين خشمگين مسكو، خواستار بازگرداندن هواپيمايشان بودند. قطعات جداشده در بسته‏بندي به وسيله ي هواپيماي باري بازگردانده شد. (بسيار بر اين عقيده بودند كه مهندسين شوروي، به عمد بلنكو را به پناهندگي در غرب وادار ساختند تا بدين وسيله، با تكنولوژي برتر خود، غرب را بترسانند.

بلنكو به آمريكايي‏هاي ميزبانش گفت كه فرماندهان اتحاد شوروي به خلبانان ميگهاي 25، اجازه ي پرواز با سرعت كمتر از 5/2 ماخ را نمي‏دهند! خلبانان ناتو هرگز اين جنگنده را مشاهده نكرده بودند، زيرا در اغلب اوقات در ارتفاعي بيشتر از 24 كيلومتري سطح زمين پرواز مي‏كردند.

در سالهاي بعد، تعداد قابل توجهي از فاكس‏بت ها به نيروي هوايي هند پيوستند.

سوابق جنگ:

در مي 1997 صداي كر كننده‏اي مانند صداي راكت يك موشك در اسلام آباد شنيده شد. يك خلبان هندي بر فراز شهر در ارتفاع 65000 فوتي (حدود 20 كيلومتري) ديوار صوتي را شكسته بود. نيروي هوايي پاكستان (PAF) اوّلين بار به وسيله ي جنگنده‏هاي F-16A خود اقدام به رهگيري نمود، اما اين خيالي بيش نبود. زيرا هيچ هواپيمايي قادر به نزديك شدن به فاكس‏بت نبود. PAF بر اين اعتقاد بود كه ميگ25 هندي به عمد ديوار صوتي را شكسته است تا ناتواني شكاري‏هاي پاكستاني را در رهگيري ميگهاي25 و اين مطلب را كه هيچ هواپيمايي قادر به نزديك شدن به فاكس‏بت هاي هندي نيست به اثبات برساند.

ميگ25 همچنين موجب شرمساري نيروهاي ايالات متحده و بريتانيا در جريان جنگ 1991 خليج فارس شد. در طي نبردي هوايي (در اولين روز جنگ: 17 ژانويه 1991)، تعداد زيادي از هواپيماهاي A-6 و A-7 و F-18  (نيروي دريايي) وارد حريم هوايي عراق شدند در حالي كه به وسيله ي شكاري‏هاي F-14 (نيروي دريايي) و F-15 (نيروي هوايي) اسكورت مي‏شدند، در همين حين يك جنگنده ي ميگ25 عراقي (از نوعPD ) از پايگاه الرشيد بغداد به هوا خاست و يك جنگنده ي F-18 Hornet را به وسيله ي موشك هوا به هواي AA-6 سرنگون ساخت. در روز بعد به دستور صدام، تعداد زيادي از جنگنده‏هاي عراقي منجمله تعدادي Mig-29 ، براي در امان ماندن از بمباران و حمله ي بي وقفه ي نيروي هوايي آمريكا به سمت پايگاههاي ايران پرواز كردند در حالي كه وظيفه ي اسكورت اين جنگنده‏ها را ميگهاي 25 عراقي بر عهده داشتند. در اين هنگام شكاري‏هاي F-15  آمريكايي آنها را رهگيري كردند. ميگهاي 25 عراقي (در نزديكي مرز ايران) با عمليات تاكتيكي ويژه با آنها درگير شدند.6 موشك آمرام به سمت ميگهاي25 اسكورت كننده شليك شد كه هيچكدام به ميگهاي 25 كه حدود 5/2 ماخ سرعت داشتند برخورد نكرد.


 نما ورودی های بزرگ هوا در میگ-۲۵ عراقی که در زیر خاک وفن شده بود


مشخصات:

كاربري: شكاري رهگيري

شركت سازنده: ميكويان گروويچ

تاريخ اولين پرواز: 6 مارس 1964(مدل Ye-155R-1) و 9 سپتامبر 1964(مدل Ye-155P-1)

ورود به خدمت: 1964

تعداد خدمه: 1 نفر

نيروي محركه: 2 عدد توربوجت تومانسكي مدل R-12BD-300  با پس سوز و براستي معادل 49400پوند

ابعاد: 23.82 متر طول، 14.01 متر عرض، 6.1 متر ارتفاع

وزن خالي: 20 تن

حداكثر وزن: 36.72 تن

حداكثر سرعت: در پرواز كروز 2.83 ماخ ، در ارتفاع بالا  براي مدت كم بيش از 3.2 ماخ(بدون سلاح)

سرعت اوج گيري: 12480 متر در دقيقه

حداكثر ارتفاع پروازي: 68000 پا ولي تا ارتفاع 118000 پا نيز رسيده است.

حجم مخازن سوخت: مخازن داخلي 14920 كيلو گرم و مخازن خارجي نامعلوم

برد: شعاع عملياتي 1300 كيلومتر ولي در پرواز هاي فقط رفت (مبدا به مقصد) 2800 كيلومتر

فشار قابل تحمل:  4.5 جي

تسليحات: 1800 كيلو گرم شامل R-23,R-73,R-60T,Kh-58 (موشك خا-58 در مدل Mig-25 BM )

مدل ها:

Ye-155R-1: مدل اوليه

Ye-155P-1: اولين نمونه شكاري رهگير

MiG-25P Foxbat-A: اولين نمونه مسلح با 4 موشك هوا به هوا

MiG-25R Foxbat-B: اولين مدل شناسايي كه به دوربين هاي عكاسي قوي، حسگرهاي مادون قرمز و سيستم اخلاگر رادار ECM مجهز شده بود.

MiG-25RBV Foxbat-B: مدل نا شناخته

MiG-25RBT Foxbat-B: مدل ناشناخته

MiG-25U Foxbat-C: مدل دو سرنشينه با صندلي معلم پرواز كه سطح آن بالاتر از سطح صندلي كارآموز است.

MiG-25PU Foxbat-C: مدل دو سرنشينه اموزشي

MiG-25RU Foxbat-C: مدل دو سرنشينه اموزشي

MiG-25RB Foxbat-D: مدل شناسايي و جاسوسي با قابليت حمل بمب (ورود به خدمت در سال 1972(
MiG-25RBK Foxbat-D
: مدل شناسايي جديد با دوربين هاي عكاسي متفاوت و ادوات الكترونيكي جديد

MiG-25RBS Foxbat-D: مدل ناشناخته

MiG-25RBSh Foxbat-D: مدل شناسايي و بمب افكن با قابليت حمل موشك هاي هوا به زمين

MiG-25RF Foxbat-D: مدل ناشناخته

MiG-25PD Foxbat-E: مدل جديد از نمونه شكاري رهگير اوليه با موتورها و رادار بهبود يافته

 MiG-25PDS Foxbat-E: مدل ناشناخته

MiG-25BM Foxbat-F: مدلي از Mig-25RB با دماغهاي كشيده تر، سيستم ECM و مجهز به موشك هوا به سطح Kh-58( موشك ضد رادار از ارتفاع حد اكثر 20 كيلومتري شليك شده و با به دنبال كردن امواج رادار ، سايت و ادوات رادار زميني را نابود مي سازد)

سوابق شركت در جنگ:

سوريه: حمله اسراييل به جنوب لبنان(1982)

عراق: جنگ بين ايران و عراق (از 1980 تا 1988)

عراق: جنگ خليج فارس(1991)

كشور : روسيه، اوكراين، هند، عراق(قبل از 1991)،الجزاير، اذربايجان،بلاروس(روسيه سفيد)، بلغارستان، سوريه از اين هواپيما استفاده كرده اند


نویسنده: حامدفقرايي

+ نوشته شده توسط خلبان در جمعه 1385/04/09 و ساعت 4:21 |
 

میگ 21، پر تولید ترین هواپیمای جنگنده جت جهان است که تا به حال طراحی و ساخته شده است. سریع، کوچک و چالاک است و تا حال، سینه آسمان اروپا، آسیا، آفریقا و حتی آمریکا را شکافته و با مدرن ترین و کشنده ترین جنگنده ها هم روبرو شده است. رکوردهایی که این جنگنده تا به حال کسب کرده است، گاه تا رکوردهایی که جنگنده ای مثل فانتوم به دست آورده پیش می رود. میگ 21 فیش بد، به خاطر رادار قدرتمند یا سیستم های الکترونیکی گران قیمت مشهور نشده است. بلکه این پرنده، هواپیمای یک خلبان زبده است و مانند موم، در دست یک خلبان با تجربه نرم است. موتورهای اعتماد پذیر، نگهداری آسان و قابلیت های زیاد در برابر این ویژگی ها، همه و همه دست به دست هم داده اند تا یکی از مشهور ترین جنگنده های جهان را به عرصه نبرد بیاورند. در این مقاله، مطالبی را در مورد این هواپیما، خصوصیات و مدل های مختلف آن از نظر می گذرانیم:

 

در حدود سال های 1956، غربیها تصویر های ناواضحی به وسیله هواپیماهای جاسوسی خود از هواپیمای جدیدی به دست آوردند که برای آن به منزله تهدیدی اساسی به شمار می رفت. پس از چندی، غربیها پی بردند که هواپیمای جدیدی در شوروی در دست طراحی است که فعلاً دو مدل از آن ساخته شده است. آن دو مدل، در حقیقت مدل های آزمایشی یک جنگنده رهگیر جدید بودند که قرار بود به زودی به تولید انبوه برسد. مدل نخست، Ye-2 نام داشت و برای اولین بار در فوریه ی 1955 نخستین پروازش را انجام داد. این نمونه، دارای بال هایی شدیداً پس گرا بود. نمونه ی دوم، Ye-5 نام گذاری شده و به موتورهای AM-9Ye مجهز شده بود. اما چون این موتورها برای به پرواز درآوردن این نمونه قدرت کافی نداشتند، از یک موتور راکتی هم در کنار این موتور برای نخستین پرواز در سال 1956 استفاده نمود. ناگفته نماند که این مدل، از بال های مثلثی شکل، که بعدها تمام مدل های میگ 21 بدین شکل در آمدند، استفاده می کرد. مدت ها غربیها بر این عقیده بودند طرح دوم با نام فیش بد لغو و طرح نخست با نام فیس پلیت آغاز شده است. اما مدتی بعد، کاملاً خلاف این عقیده ثابت شد و معلوم گردید که تولید فیش بد آغاز شده است. سرانجام، یکی از میگ 21 ها در سال 1959 به سرعت 2.05 ماخ دست پیدا کرد و بدین گونه نخستین جنگنده روسی شد که توانست از سرعت دو ماخ عبور نماید.

 MiG-21 های نسل اول یا First Generation

مدل های نمونه میگ 21 دارای موتورهای بسیار اعتماد ناپذیر و ناسازگار با سرعت های بالا بودند. در اولین نمونه های تولید انبوه که با نام نسل اول شناخته می شد، این موتورها با موتورهای نمونه قویتر RD-11 تعویض گشته و بدین گونه میگ 21 نخستین اصلاح خود را پشت سر گذاشت. نسل نخست فیش بد دارای سکان عمودی بزرگتر، کاناپی جدیدتر، یک توپ قویتر، قطب نمای رادیویی، خلبان خودکار، سیستم IFF یا تشخیص دوست از دشمن و رادیوی چند کاناله بود. همچنین این مدل از میگ های 21 که با حرف F شناسایی می شوند، می توانستند دو موشک AA-2 آتول را زیر بال های خود حمل نمایند. به زودی، این مدل از فیش بد به کشورهای عضو پیمان وروشو صادر شد. به دلیل نبود مدل آموزشی این هواپیما، نیروی هوایی برخی از کشورها مانند المان شرقی، مجبور به آموزش خلبانان خود با همان مدل تک سرنشینه بودند. همین دلیل، موجب تولید میگ 21 مدل U شد که یک مدل آموزشی دو سرنشینه بود. این مدل، از سوی ناتو به «مونگول» معروف شد. تعدادی از فیش بد ها به کشورهایی چون چین و چکسلواکی نیز صادر شدند که هر دوی این کشورها، با دریافت اجازه تولید این هواپیما، خود به مونتاژ فیش بد مشغول شده و تعداد فراوانی از این هواپیما را تولید و وارد خدمت نیروی هوایی خود نمودند. کشورهای ایران، عراق، سریلانکا، زیمبابوه، تانزانیا و آلبانی از دریافت کنندگان بعدی این مدل فیش بد بودند.

 

MiG-21های نسل دوم یا Second Generation

نسل دوم میگ 21، اصلاحاتی دیگر را برای بهبود برد این هواپیما و همچنین امکان انجام نبرد در هر شرایط آب و هوایی شامل می شد. مخروطی که در ابتدای دماغه میگ 21 قرار گرفته بود، تا اندازه زیادی برای جای دادن نخستین نسل رادارهای هواپیمای فیش بد، بزرگتر شد. چرخ های فرود، به منطور تحمل وزن بیشتر، بزگتر و همچنین از نظر مقاومت نیز به مقدار زیادی تقویت شدند. جالب این جاست که میگ 21 های مدل P، PF، PFM و SPS فاقد توپ دماغه هواپیما بودند. در ابتدا، شرکت مکدانل داگلاس هم در مورد فانتوم دچار همین اشتباه شد و توپی را برای هواپیمای فانتوم به صورت فابریک تعبیه نکرد. این تفکر بر این اساس بود که با توسعه موشک های نزدیک برد هوا به هوا، دیگر نیازی به توپ های دماغه هواپیما نیست. این ایده، در سال های بعد کاملاً رد شد، چنانکه اجباراً روی تمام هواپیماهای نسل بعد، وجود توپ یک امر اجتناب ناپذیر بود. مدل PF هواپیمای میگ 21، از موتورهای نسبتاً قویتری استفاده می کرد و همچنین، با کمک رادار ابتدایی خود، قادر به شلیک موشک گرمایاب AA-2 آتول بود. میگ 21 مدل PFV یک مدل ویژه از هواپیمای فیشبد بود که مخصوصاً برای ویتنام شمالی و مطابق با شرایط آب هوایی همیشه بارانی و مرطوب طراحی شده بود. میگ 21 هایی که تحویل نیروی هوایی هند شدند، قابلیت آن نصب یک توپ را به صورت جدا و در زیر بدنه داشتند.

 

MiG-21 های نسل سوم یا Third Generation

شاید نفرت انگیزترین هواپیمای فیشبد به نظر خلبانان، این نسل از میگ ها 21 باشد. این مدل از میگ 21، برد بیشتری دارد و این ویژگی مثبت را مدیون توانایی حمل بیش از 2620 لیتر سوخت است. این مدل، که با بیشتر با کد M و MF شناخته می شود، می تواند در حالتی که مخازن سوخت کاملاً پر باشند، دو موشک AA-2 اتول را حمل نماید. این تعداد در حالت حمل 850 لیتر سوخت، به چهار عدد موشک آتول افزایش می یابد. با این اوصاف، این هواپیما سنگین تر و کم تحرک تر است و در مانورهای هوایی، به خوبی ضعف عملکرد آن مشخص می شود. همین ضعف باعث شد تا یک مدل تکمیلی از این هواپیما با نام MiG-21 MF تولید شود که به موتورهای نیرومندتری مجهز بود و تا حدودی ضعف ناشی از وزن زیاد را می پوشاند. همچنین، مدل MF رادار جدیدتری نسبت به مدل های قبلی دارد. یکی دیگر از گزینه های اضافه شده در این مدل، سیستم خلبان اتوماتیک برای حفظ ارتفاع است که حدود زیادی خلبان را در ماموریت های طولانی یاری می کند. در طی جنگ افغانستان و جنگ ایران و عراق این مدل، نقش بسیار موثری را ایفا نمود. جالب این که این هواپیما، توانست در جنگ تحمیلی یک فروند اف-14 تامکت ایرانی را ساقط نماید. همین هواپیما با اویونیک غربی، می تواند موشک های ماترا را نیز حمل کند.

 

MiG-21 های نسل چهارم یا Fourth Generation

آخرین نسل هواپیماهای فیشبد، نسل چهارم این هواپیماهاست که با کد bis شناخته می شوند. این مدل، حاصل نتایج عملکرد تمام هواپیماهای نسل های پیشین است که با تجهیزات نسبتاً امروزی و سیستم های جدیدتر عرضه شده است. این مدل از موتوری کاملاً نیرومند به قدرت 16.000 پوند تراست بهره می جوید که کاملاً ضعف های ناشی از کمبود نیرو را رفع می نماید. همچنین، بیشتر تجیهزات اویونیکی یا الکترونیک پروازی آن از هواپیمای به مراتب پیشرفته تر میگ 23 به عاریت گرفته شده اند. آلمان شرقی از جمله دارندگان عمده این مدل به شمار می آید.

 

MiG-21 2000، نسل نامشخص میگ 21

شرکت لاهاو که یک شرکت اسرائیلی فعال در زمینه تعمیر و نگهداری هواپیماست، با بهبود و تعویض بسیاری از تجهیزات میگ 21 فیشبد، این رهگیر کوچک را به یک جنگنده عالی برای حملات زمینی و همچنین یک رهگیر به مراتب قدرتمندتر از نمونه اصلی فیشبد تبدیل کرده است. این شرکت با نصب ایونیک غربی بر روی این هواپیما، ویژگی های این هواپیما را به میزان زیادی بهینه سازی نموده است. کاناپی یک پارچه، سیستم دست روی استیک یا HOTAS که بدون جدا شدن دست خلبان از استیک هدایت، می تواند سیستم های اساسی را کنترل کند، HUD یا سیستم نمایشگر اطلاعات پرواز در جلوی دید خلبان از موارد جدیدی هستند که بر روی میگ 21 نسل جدید نصب شده است. جالب است بدانید که این هواپیما به سیستم DASH نیز مجهز شده است. سیستم DASH یا Display And Sight Helmet شامل یک کلاه و تعدادی سنسورهای جانبی است که خلبان با بر سر نهادن این کلاه، می تواند تنها با نگاه کردن به هدف، روی هدف قفل نماید و دیگر نیازی به چرخاندن دماغه به سمت هدف برای قفل موشک نیست. در این سیستم زاویه چرخش سر خلبان نسبت به محور هواپیما محاسبه شده و با توجه به آن زاویه حرکت هدف نیز معین شده و رادار هواپیما موقعیت هدف را تشخیص می دهد.

 

میگ 21 هواپیمایی بسیار تاثیر گذار در عرصه هواپیماهای نظامی بوده و علی رغم کاستی های متعدد آن، اثرات آن غیر قابل اغماض است. از این هواپیما تا کنون بیش از 7.500 فروند ساخته شده که به خدمت بیش از 33 کشور دنیا در آمده اند. میگ 21، نتیجه درسهایی بود که روس ها از جنگ کره موسوم به «جنگ جت ها» آموخته بودند. عملکرد رادار میگ 21 به دلیل وجود ورودی هوا در دماغه آن، شدیداً محدود است، اما ویژگی هایی چون سبک بودن قدرت مانور زیاد مانع  از خودنمایی زیاد این نقایص بودند. با وجود قدمت زیاد سابقه این هواپیما، فیشبد هنوز در نیروی هوایی بسیاری از کشور ها فعال است. انگار میگ 21 نمی خواهد هیچگاه به پروازش پایان بدهد.

 

مشخصات:

 

نوع كاربري: جنگنده- رهگير

شركت سازنده:ميكويان-گروويچ

تعداد خدمه:1 نفر

نيروي محركه: 1 عدد تومانسكي مدل R-11F-300 با تراستي معادل 12675 پوند با پس سوز

ابعاد: 15.75 متر طول، 7و15 متر عرض، 4.10 متر  ارتفاع

وزن خالي: 5.8 تن       

حداكثر وزن: 9.8 تن

حداكثر سرعت: 2.05 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي: 50000 پا

حداكثر برد:1110 كيلومتر

تسليحات: 1 قبضه توپ 23 ميليمتري، 2 فروند موشك K-13A اتول و 2 فروند AA-2C اتول يا پك راكت انداز، بمب هاي 250 و500 كيلوگرمي براي حملات زميني


 


منبع:

www.air.blogfa.com

+ نوشته شده توسط خلبان در چهارشنبه 1385/04/07 و ساعت 19:0 |
 

Mig-23 Flogger

نوع كاربري: جنگنده تاكتيكي

شركت سازنده: ميكويان گروويچ

خدمه: 1نفر

نيروي محركه: 1عدد سويوز مدل R-35-300 توربوجت يا تراست 18849 پوند خشك و 28660 پوند با پس سوز

ابعاد: 16.6 طول، 13.96 متر عرض(حداكثر)و در حالت بسته 7.77 متر، ارتفاع 4.82 متر

وزن خالي:10.2 تن

حداكثر وزن:17.8 تن

حداكثر سرعت: 2.31 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي:60600 پا

تسليحات: توپ 23 ميليمتري و موشك هاي AA-7,AA-8,AA-10,AA-11

  


Mig-27 Flogger

 

نوع كاربري: بمب افكن ضربتي

شركت سازنده: ميكويان گروويچ

خدمه: 1نفر

نيروي محركه: 1 عدد سويوز مدل R-29B-300 توربوجت با پس سوز و تراست 25353 پوند

ابعاد: 17.08 متر طول، بال در حالت باز 13.97 متر و در حالت بسته 7.78 متر و ارتفاع 5 متر

وزن خالي: 11.9 تن

حداكثر وزن: 20.3تن

حداكثر سرعت: 1.74 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي: 46000 پا

حداكثر برد: 1800 كيلومتر

تسليحات: 1 عدد توپ 30 ميليمتري با 260 گلوله، راكت، بمب هاي هداپت شونده وعير هدايت شونده تا سقف 4 تن

 


+ نوشته شده توسط خلبان در سه شنبه 1385/04/06 و ساعت 19:6 |

Mig-15 Fagot

 مشخصات:

 

نوع كاربرد: جنگنده

تعداد خدمه: 1 نفر

شركت سازنده: ميكويان - گروويچ

نيروي محركه: 1عدد كليموف مدل VK-1 با 6000 پوند تراست

ابعاد: 10.13 متر طول، 10.08 متر عرض، 3.40 متر ارتفاع

حداكثر وزن: 5110 كيلوگرم

حداكثر سرعت: 1 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي: 51000 پا

تسليحات: 2 عدد توپ 23 ميلي متري و 1 عدد 37 ميليمتري، راكت  يا 2000 پوند بمب

 MiG-15 Fagot


 

Mig-17 Fersco

مشخصات:

 

نوع كاربرد: جنگنده بمب افكن

تعداد خدمه: 1 نفر

شركت سازنده: ميكويان گروويچ

نيروي محركه: 1عدد كليموف VK-1 توربوجت با تراست 5952 پوند

ابعاد:11.1 متر طول، 9.64 متر عرض، 3.75 متر ارتفاع

وزن خالي: 3900 كيلو گرم

حداكثر وزن: 6070كيلو گرم

حداكثر سرعت: 1145 كيلوكتر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي:54500 پا

حداكثر برد: 1400 كيلومتر

تسليحات: 3 عدد توپ23 ميليمتري ، راكت هاي هوا به هوا يا 1102 پوند بمب

 

 


Mig-19 Farmer

  مشخصات:

 

نوع كاربرد: جنگنده

تعداد خدمه: 1 نفر

شركت سازنده: ميكويان گروويچ

نيروي محركه: 2عدد تومانسكي RD-9 توربوجت با تراست 7165 پوند با پس سوز

ابعاد:13.1 متر طول، 9 متر عرض، 3 متر ارتفاع

وزن خالي: 5170 كيلو گرم

حداكثر وزن: 8900 كيلو گرم

حداكثر سرعت: 1.35 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي: 60000 پا

حداكثر شعاع عملياتي : 685 كيلومتر

تسليحات: 3 توپ 30 ميليمتري ، 2 عدد بمب 250 كيلو گرمي يا 8 راكت 57 ميليمتري و 2 تا تانكر 800 ليتري سوخت رها كردني (1700 كيلومتر برد) ؛ 2 موشك PL-2AAM و 2تا تانكر 1140 ليتري سوخت رها كردني (1910 كيلومتر برد)؛ 2 راكت ARS 212 و 2 تا تانكر 800 ليتري سوخت (1700 كيلومتر برد)

 MiG-19 Farmer


+ نوشته شده توسط خلبان در دوشنبه 1385/04/05 و ساعت 17:57 |
 

ااولین بمب افکن مافوق صوت جهان، همان بمب افکن B-58 ملقب به هاستلر می باشد که اولین بار در سال 1954 برای نیروی هوایی آمریکا سفارش داده شد. از ابتدای عمر عملیاتی این هواپیما، هاستلر رکوردهای جدیدی را از خود برجای گذاشت که ممکن است دیگر هیچ گاه این رکوردها به وسیله هواپیمای بمب افکن نظامی دیگری شکسته نشود.


B-58 avarija - 6065_b58.jpg


 بی 58 هواپیمایی بی نظیر در کلاس و حد و اندازه های خود است که می تواند با بیش از دو برابر سرعت صوت پرواز کرده، هدف ها را از ارتفاع 20 کیلومتری شناسایی کرده و از دیده شدن توسط رادار با پرواز کردن در ارتفاع پایین 200 متر با سرعت بالای صوت، خودداری کند. در ارتفاعات، این هواپیما همانطوری که گفته شد می تواند بسیار بالاتر از این سرعت ها به کروز و گشت زنی بپردازد که هیچ بمب افکن دیگری در جهان قادر به انجام این کار نیست. این بمب افکن با چهار موتور، دقیقاً از همان موتورهای به کار رفته در هواپیمای اف-4 فانتوم، یعنی موتورهای توربوجت GE J-79 که هریک کششی معادل 15.000 پوند در حالت پس سوز دارند، بهره می برد.

 



هاستلر می تواند فاصله 7.000 کیلومتری را بدون سوخت گیری مجدد طی نماید که رقم بسیار خوبی برای یک بمب افکن در این کلاس است. با انجام سوخت گیری هوا به هوا، این بمب افکن به یک بمب افکن میان قاره ای تبدیل می شود که قادر است به طور نامحدود به هر منطقه از جهان پرواز کند. سیستم های بمب افکنی این هواپیما، حدود 10 برابر دقیق تر از نمونه های قبلی خود است در حالی که حدود دو سوم فضای آن ها را اشغال کرده و وزنی تنها نصف آن ها دارد

 

ساختار بدنی این هواپیما با استفاده از بدنه لانه زنبوری و توخالی و همچنین طراحی مثلثی شکل، آن را برای پرواز در سرعت های مافوق صوت بسیار مناسب می سازد. این هواپیما ساخت شرکت کانویر است که بعدها به جنرال داینامیکز تغییر نام داد. هاستلر از معدود هواپیماهای آمریکایی است که از بال های دلتا شکل بهره می جوید در حالی که این نوع طراحی به وفور در جنگنده های اروپایی یافت می شود. این بمب افکن، اولین هواپیمای مافوق صوت جهان است که موتور های آن در خارج از بدنه و در زیر بال ها نصب گشته اند. طول این هواپیما، حدود 30 متر و طول دو سر بال های آن حدود 17 متر می باشد که ابعادی نسبتاً متوسط است.

 

هاستلر دارای سه خدمه در کاکپیت های جداگانه است که به ترتیب از جلو به عقب خلبان، افسر تسلیحات نظامی و ناوبر یا مهندس پرواز می باشد. این هواپیما می تواند با حداکثر وزنی معادل 76 تن از زمین تیک آف یا برخاست نماید. مهمترین ویژگی این بمب افکن توانایی حمل سلاح اتمی می باشد که قادر است در زیر بدنه و همچنین در زیر بال ها بمب های اتمی را حمل و در بمباران به کار گیرد. سرانجام به دلیل هزینه های بالای نگهداری و از دست دادن امکان حمل تسلیحات بیشتر در مقابل سرعت در سال های 1960، به تدریج تلاش ها در جهت هرچه کمرنگ تر ساختن نقش این بمب افکن افسانه ای به عمل آمده وسرانجام پس از تولید 116 فروند از این هواپیما، هاستلر در ژانویه 1970 پس از 20 سال خدمت بازنشسته گردید و بمب افکن جدید تر F-111 که یک بمب افکن نسبتاً سبک وزن و یک جنگنده تهاجمی نیز است، جایگزین هاستلر شد.

 

مشخصات:

 

نوع كاربرد: بمب افكن

شركت سازنده: كانوير

تعداد خدمه: 3 تفر شامل ناوبر خلبان و افسر تسليحات

آخرين قيمت: 12442000

نيروي محركه: 4 عدد جنرال الكتريك مدل J79s با پس سوز و با تراست 15000 پوند

طول: 29.49 متر

عرض: 17.32 متر

ارتفاع:9.58 متر

وزن خالي: 25200 كيلو گرم      

حداكثر وزن: 74000 كيلو گرم

حداكثر سرعت: 2132 كيلومتر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي: 64800 پا

حداكثر برد: 7080 كيلومتر

تاريخچه: اولين پزواز در 11 نوامبر 1956 و پايان خدمت ان در سال 1970 ميلادي بوره و تاكنون 116 فروند از ان ساخته شده است


 


 نويسندگان: ارمان(وبلاگ هوانوردي اير)و حامد فقرايي

+ نوشته شده توسط خلبان در شنبه 1385/04/03 و ساعت 18:50 |
 

B-52

God of war

Big ugly fat fellow

 

هواپیمای بمب افکن B-52، بمب افکنی دور برد و در کلاس سنگین وزن است که می تواند گونه های مختلفی از ماموریت ها را به انجام برساند. این هواپیما قادر به پرواز در سرعت های بسیار بالا، البته زیر سرعت صوت و در ارتفاع بالغ بر 50000 پا پرواز بوده و توانایی حمل بمب های هسته‌ای یا اتمی و همچنین بمب های معمولی را نیز دارد.



هواپیمای بی 52 برای مدت بیش از 35 سال تنها بمب افکن دارای سرنشین سنگین وزن ایالات متحده بوده است. این بمب افکن، قادر به پرتاب و شلیک بیشتر سلاح های موجود است و حتی بدین صورت، اميد آن می رود که پس از به روز ساختن سیستم های ايونيكي و پیشرانه ها و دیگر قمست های آن، این هواپیما تا سال 2045 نیز در خدمت باشدالبته این بمب افکن آمریکایی را BUFF که مخفف عبارت Big Ugly Fat Fellow و به معنای مرد چاق گنده زشت است، نیز می نامند. اولین مدل هواپیمای بی 52 در سال 1952، اولین پرواز خود را انجام داده و مدل B  آن نیز در سال 1955 وارد خدمت گشت. به طور کلی 744 بمب افکن بی 52 ساخته شده و آخرین گونه آن نیز که مدل H نامیده می شود، در سال 1962 تحویل شد. این بمب افکن استراتژیکی، دارای بردی برابر با 14160 کیلومتر است که از این رو، هواپیمایی میان قاره ای یا کانتیننتال گفته می شود. البته این برد، در حالت بدون سوخت گیری هوا به هوا اندازه گیری شده است، و در غیر این صورت، برد این هواپیما، با سوخت گیری هوا به هوا می تواند نا محدود باشد. در این هواپیما، از مدل جی به بعد تغییراتی در شکل بدنه مانند کوتاه تر شدن سکان عمودی یا همان پایدار کننده عمودی آن داده شد.



این بمب افکن سنگین ساخت شرکت بوئینگ بوده و از هشت موتور توربوفن پرات اند ویتنی TF-33 هر یک با قدرت کشش بیش از 7000 کیلوگرم بهره می برد. بالاترین سرعتی که این هواپیما قادر به دستیابی به آن است، حدود 0.8 ماخ بوده که معادل 930 كيلومتر بر ساعت نیز می باشد. هدایت این هواپیمای بمب افکن بر عهده 5 خدمه بوده که سیستم صندلی خدمه ها، از توانایی اجکت یا پرتاب کردن در مواقع خطر نیز برخودار است. لازم به ذکر است که قیمت تمام شده این هواپیمای غول پیکر، حدود 53.4 میلیون دلار می باشد.

 

مشخصات

 

نوع كاربرد: بمب افكن سنگين

تعداد خدمه: 5 نفر (1 نفر فرمانده، خلبان،افسر رادار،نويگيتور،افسر جنگ الكترونيك)

شركت سازنده: بخش نظامي بويينگ

اخرين قيمت:53.4 ميليون دلار

قواي محركه: 8 عدد پرات اند ويتني مدل TF33-P-3/103 توربوفن با تراست 17000 پوند در هر كدام

طول:48.5 متر

عرض:65.4 متر

ارتفاع:12.5 متر

وزن خالي:83250 كيلو گرم

حداكثر وزن:219600 كيلو گرم

حداكثر سرعت:0.86 ماخ يا 930 كيلو متر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي: 50000 پا

حداكثر برد: 8800 مايل يا 14160 كيلومتر

تسليحات: 31710 كيلو گرم انواع بمب ،مين، موشك

تاريخچه: اولين پرواز در 15 اپريل 1952 و اولين پرواز مدل A ان در 5 اگوست 1954 و در مدل B  در 25 ژانويه 1955 و در مدل C در تاريخ 9 مارچ 1956 انچام گرفت و تا به حال 744 فروند از ان ساخته شده است

نكته اي اضافي: در مورد اين هواپيما چيزي كه قابل توجه است در مورد مقدار سوختي است كه در بالهاي ان قرار دارد كه در حالت خالي نوك بال ها به حددي با لا است كه يك انسان با قد نسبتا بلند نمي تواند با نوك انگشت دست هم ان را  لمس كند ولي در حالت پر وقتي از زير نوك بال رد مي شود بايد مواظب سر خود باشد



نويسندگان:ارمان(وبلاگ هوانوردي اير)و حامد فقرايي


+ نوشته شده توسط خلبان در چهارشنبه 1385/03/31 و ساعت 16:50 |
Image

جنگنده ي F.26 (يا stalma) اين پروژه در اصل براي بازار هاي تجاري و فروش به ناتو توسعه يافت اين جنگنده در واقع به عنوان جايگزيني براي جنگنده هاي F.16 در نظر گرفته شده بود جنگنده اي كه در عين داشتن مضامين پنهانكاري داراي قدرت مانور بالا براي نبرد هاي داگ فايت باشد(چون همانطور كه ميدانيد جنگنده هاي فالكن معمولا براي نبرد هاي داگ فايت در ارتفاع پايين در نظر گرفته مي شوند)
اين طرح از سوي Stavatti Tactical Air Warfare Systems ارائه گرديد (شايان ذكر است تايوان بطور خواصي به اين پروژه تمايل داشت) اين شركت برنامه اين براي تكميل اين جنگنده ارائه داد كه بر اساس آن تا سال 2004 تعداد 100 فروند از آن را وارد خدمت نمايد(شايان ذكر است اين طرح يكي از رقباي جانبي طرح جنگنده ي ضربتي مشترك بود) هدف اوليه تكميل اين پروژه طراحي جنگنده اي براي دفاع هوايي كوتاه برد براي فرودگاه ها و ناوهاي هواپيما بر بود
اين جنگنده قرار بود از يك موتور F119-PW-100 استفاده كند كه سرعت در حدود 2.3 ماخ را به آن مي بخشيد و برد آن در حدود 1200 كيلومتر و بيشينه وزن Take off برابر 22680 كيلوگرم بود شكل بدنه ي F.26 را شايد بتوان يكي از پيچيده ترين اشكال آيروديناميكي نيم قرن اخير دانست سكان ها و دم عمودي بشكلي خاص و جالب توجه ساخته شده بودند شكلي نيم دايره و هلالي شكل بالها نيز بجاي استفاده از بالهاي متحرك از از بالهاي با پسگرايي زياد(حالت نيمه بسته) و بالچه هاي جلوي پيشگرا و بزرگ اين امكان را به اين جنگنده ميداد كه بتواند مانور پذيري زياد و جلو گيري از واماندگي در سرعت هاي پايين را داشته باشد
با تمام خواص پنهانكاري كه در بدنه بكار رفته براي افزايش توان حمل صلاح از جايگاه هاي خارجي براي حمل صلاح در نظر گرفته شده بود و جايگاه هاي داخلي نداشت بعدها با پيشرفت پروژه و تغيير برنامه ها نياز به جنگنده هاي چند منظوره ي ضربتي باعث گرديد تا سيستم جنگ افزاري و راداري آن هم تغيير كند براي نبرد هاي از تمام جنگ افزار هاي استاندارد نبرد هوايي بهره مند بود از سايدوايندر و پوپ والكان تا موشك هاي ميانبرد امرام براي حملات ضربتي نيز مي توانست از سير گسترده اي از جنگ افزار هاي هوابه زمين از هارپون تا انواع بمب ها استفاده نمايد گفته مي شد براي هر فروند از اين جنگنده هزينه اي در حدود 25 ميليون دلار نياز بود تا توليد گردد در نهايت اين پروژه در رقابت با پروژه هايي همچون X.35 و X.32 شانس چنداني نداشت و در نهايت ميدان را واگذار كرد ولي تايوان همچنان به پروژه علاقه مند بود با اين وجود گفته هايي از فروش طرح به تايوان وجود دارد البته رسما چيزي اعلام نگرديده چون چين شديدا مخالف است
طرح جنگنده در واقع با تفكراتي قديمي و تكنولوژي مدرن ساخته شده بود جنگنده اي كه اصولا بتواند در تمامي نبرد هاي داگ فايت پيروز بيرون آيد و بيشترين قدرت مانور را دارا باشد
مشخصات:
مساحت بال: 41.81 متر
طول: 15.18 متر
ارتفاع:4.173
شعاع عملياتي:1200 كيلومتر
سرعت: 2.3 ماخ
موتور:F119-PW-100


منبع:

http://www.aerospacetalk.com

+ نوشته شده توسط خلبان در سه شنبه 1385/03/16 و ساعت 17:33 |
 

طراحی منحصر به فرد این هواپيما توانايي های استثنايی به آن می بخشد. اندازه آن حدود F-15 است و از دو موتور توربوفن F404 جنرال الکتريک بهره می برد و توانايي سوخت گيری هوايی آن را به هواپيمایی با برد نا محدود تبديل کرده است.

در ضمن ‹‹نايت هاوک›› اولين هواپيمای استيلت قابل بهره برداری (operation) جهان است.اين هواپيمای تک نفره به منظور حملات پيشگيرانه و نفوذهای سريع و عميق به نقاط استراتژيک دشمن و نابودی اهدافی که از آنها به شدت محافظت می شود طراحی گرديده است.
مهمات گوناگونی بر روی آن قابل نصب است و دارای سيستم های هدايتی - تهاجمی پيشرفته ای است که باعث دقت در حمله و کاهش کار خلبان می گردد.  به طوري كه قادر است بمب هاي هدايت ليزري را در شب با اختلاف فقط 1 متر به هدف بزند.

 



به طور عمده از المينيوم ساخته شده و پنل های بدنه آن صاف هستند که وظيفه آنها انعکاس دادن امواج راداری در جهتی خلاف فرستنده و منحرف کردن آنهاست که از ديده شدن هواپيما در رادار جلوگيری می کند.کليه سطوح و اجزای اين هواپيما با مواد گوناگونی که امواج راداری را جذب می کنند پوشيده شده است. برای کاهش بيشتر بازتاب امواج راداری لبه های آن را با زوايای خاصی طراحی کرده اند.

در اين هواپيما براي جلوگيري از ديده نشدن (رادار گريزي) زاويه دوم ان كمتر از 90 درجه مي باشد، به طوري كه شكل ان به صورت ‹‹V›› به نظر مي رسد. همچنين باعث افزايش مانور پذيري هواپيما نيز مي شود.

ورودی پره و خروجی باريک موتور اين هواپیما که به (platypus) معروف است از قطعات کوچکی که جاذب گرمايند پوشانده شده است. اين طراحی باعث کاهش شناسايی آن توسط سنسور های حرارتی می شود.
همچنين براي ايجاد نشدن رد سفيد پشت سر هواپيما، موادي را همراه گازهاي خروجي مي فرستند تا مانع ايجاد ان بشود.

 



 اين هواپيما در عمليات طوفان صحرا در عراق و عمليات ناتو در يوگسلاوی مورد استفاده قرار گرفته است.در جريان عملیات طوفان صحرا ۳۶ فروند از اين هواپيما برای حمله به اهداف محافظت شده به کار برده شد و تنها هواپيمايی بود که اجازه حمله به اهداف داخل شهر بغداد به آن داده شد. اين هواپيما به طور عام با دو بمب ۲۰۰۰ پوندی GBU-27 مسلح می شد که برای نابودی نيروگاههای برق دفاع ضدهوايی فرودگاهها و انبارهای مهمات بسيار مناسب بود.
در اين زمان ۳۰۰۰ توپ ضدهوايی و ۶۰ سايت پرتاب موشک های زمين به هوا از شهر بغداد محافظت می کرد.ولی با اين وجود اين هواپيما با انجام ۶۹۰۰ ساعت پرواز بيش از ۲۰۰۰ تن بمب را بروی اهداف تعيين شده پرتاب کرد.


در جنگ يگسلاوی اين هواپیما از پايگاه های خود در ايتاليا و آلمان به پرواز در می آمد. در دو شب اول حمله اين هواپیما به ۹۰ هدف تعيين شده حمله و انها را نابود کرد.در جريان همين حملات بود که اولين فروند از آنها مورد اصابت موشک قرار گرفت و سقوط کرد.

به گفته تعدادي از كارشناسان، اين هواپيما مورد اصابت يك فروند موشك زمين به هواي روسي

 (احتمالا از نوع سام-6  فرار گرفته است) كه توسط يك رادار ساخت روسيه رهگيري شده بود نابود شد.


هواپیمای اف-۱۱۷ سقوط مرده در یوگسلاوی


مشخصات

نوع هواپيما: بمب افكن تهاجمي

تعداد خدمه: 1 نفر

آخرين قيمت: 128 ميليون دلار

نوع و نام موتور: دو تا جنرال الكتريك 404-GE-F1D2 توربوفن با پس سوز با حداكثر رانش 10800lb

ابعاد

طول: 20.3 متر

دهانه بال: 13.3 متر

ارتفاع: 3.8 متر

وزن خالي: 13608 كيلو گرم

حداكثر وزن برخاستن: 23625 كيلو گرم

كارايي                   

حداكثر سرعت: +1ماخ (هر ماخ معادل 300 متر بر ثانيه است)

حداكثر ارتفاع پروازي: 60000 فوت

حداكثر برد: قابليت سوخت گيري هوايي دارد (نامحدود)

حداقل سرعت برخاستن: 310 كيلومتر بر ساعت

حد اكثر سرعت فرود: 290 كيلومتر بر ساعت

تسليحات

2 MK84 2000-pound
2 GBU-10 Pave way II
2 GBU-12 Pave way II
2 GBU-27 Pave way III
2 BLU 109
2 WCMD
2 Mark 61

 

اين هواپيما توانايي انداختن هر نوع بمب از لحاظ متعارف و غير متعارف دارد. همچنين داراي سيستم هاي جنگ الكترونيك است.اين هواپيما داراي شعله نما نيز مي باشد كه براي گمراه كردن رادار هاي فروسرخ

است.

اولين هواپيماي رادار گريز نيز مي باشد و جالب است بدانيد كه در ان هيچ انحنايي وجود ندارد

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط خلبان در جمعه 1385/03/12 و ساعت 22:24 |

 

هواپیمای اف-104، هواپیمایی بود که به دلیل شکل ظاهری و ویژگی های فیزیکی منحصر به فردش، موشک خلبان دار نامیده می شد. طراحی این شکاری متعلق به دوران جنگ کره است و از جنبه های گوناگون، مانند طراحی منحصر به فرد بدنه ی آن، در نوع خود بی نظیر جلوه می کند.

 


F-104 Starfighter


خلبانانی که در جنگ کره با هواپیماهای میگ 15 شوروی سر و کله می زدند، به تدریج فریاد های اعتراض خود را برای تجهیز آنان به هواپیمایی ارزانتر، مانورپذیر تر، سبک وزن تر و کاراتر در نیروی هوایی ایالات متحده بر آوردند. نتیجه، همان هواپیمای ستارفایتر بود که در آن ارتفاع گرفتن کاری سهل پنداشته شده و بر سرعت آن، وحشیانه و بی مبالات افزوده می شد. به علت اینکه این هواپیما، به عنوان جنگنده ای برای دفاع نزدیک طراحی گشته بود، برد آن قربانی امکان اوج گیری سریع شده بود. اگرچه در هنگام ضرورت شدید، این هواپیما قادر به سوخت گیری هوا به هوا بود و نیز قادر بود که تانک های سوخت اضافی را نیز حمل نماید. لازم به ذکر است که این هواپیما از موتور توربوجت مشابه موتوری که در هواپیمای فانتوم به کار رفته است، استفاده می نماید.

 


F-104 Starfighter


بال های این هواپیما، بسیار کوچک بوده و دارای طول دو سر بالی معادل حدود 7 متر بود و همین، نکته ی بسیار قابل توجهی بود که این هواپیما را هر چه بیشتر به یک موشک شبیه می ساخت. این هواپیما که به عنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی گشته بود، در دو مدل مهم عرضه شد. این هواپیما، مجهز به توپ یا مسلسلی چرخشی با شش لوله با نام ولکان بود که سرعت آتش بسیار بالایی را فراهم می آورد. همچنین، این هواپیما قادر به مسلح شدن به موشک های کوتاه برد گرمایاب سایدوایندر نیز بود که از این جهت، آن را به یک جنگنده قابل عملیات چه در طول روز چه در شب تبدیل می کرد. نیروی هوایی ایالات متحده، حدود تعداد سیصد فروند هواپیمای شکاری ستارفایتر را در دو مدل تک سرنشینه و دو سرنشینه تولید نمود.

این هواپیما، در سال 1952 توسط مهندس کلی جانسون، همان طراحی که هواپیمای جاسوسی خفاش سیاه یا بلک برد را هم طراحی نموده است، طراحی شده و هواپیمای آزمایشی XF-104 اولین پرواز خود را در سال 1954 به انجام رسانید. این هواپیما، اولین هواپیمایی بود که قادر به پرواز در سرعت بالای دو ماخ یا دو برابر صوت بود و البته رکوردهای فروانی را نیز در همین مورد و البته در ارتفاع بدست آورد. در 18 می سال 1958، یک فروند هواپیمای ستارفایتر مدل ای، رکورد سرعتی معادل 2.259 کیلومتر بر ساعت را به جای گذاشت. در 14 دسامبر 1959، یک جنگنده ستارفایتر مدل سی، رکورد ارتفاعی معادل 31.514 متر را به نام خود در کتاب رکورد های گینس به ثبت رساند. این جنگنده، اولین هواپیمایی بود که همزمان، رکوردهای سرعت، سقف پرواز و سرعت اوج گیری را در دست داشته و از این لحاظ بر هواپیماهای دیگر برتری داشت.

 


 F-104 Starfighter


این هواپیما، در ماموریتهای ویژه قادر به حمل بمب نیز در زیر بالهای خود است. مانند هواپیمای اف-84 تاندرستریک در گذشته و هواپیمای اف-16 فالکون در حال حاضر، ستارفایتر نیز برای خدمت در نیروی هوایی کشورهای عضو ناتو برگزیده شده و در آن زمان بود که تعداد قریب به 1.700 فروند از این هواپیما، برای صدور به کشورهای دیگر تولید گردید. این هواپیما، در آن زمان به خدمت کشورهایی چون کانادا، آلمان غربی، نروژ، ایتالیا، هلند، بلژیک، دانمارک، یونان، ترکیه، اسپانیا، تایوان و ژاپن در آمد که البته هم اکنون نیز در کشورهایی چون آلمان، ژاپن و ایتالیا به پرواز پنجاه ساله خود ادامه می دهد. در کشور هایی غیر از آمریکا، در هواپیمای ستارفایتر به منظور ایجاد کاکپیت دوم برای تمرینات آموزشی دو نفره تغییراتی داده شده و البته مدل های شناسایی این هواپیمای شکاری نیز توسط کشورهای دیگر عرضه گردید که هرگز مورد استفاده آمریکا قرار نگرفت

 

مشخصات:

 

كاربرد: جنگنده

سركت سازنده: لاكهيد مارتين

تعداد خدمه: 1 نفر

نوع موتور:يك عدد جنرال الكتريك مدلJ79-GE-3B با پس سوز و 9600 پوند تراست (هم مدل استفاده شده در فانتوم)

طول: 16.6 متر

عرض:6.6 متر

ارتفاع:4 متر

حداكثر وزن: 6050 كيلو گرم

حداقل وزن:11250 كيلو گرم

حداكثر سرعت:2.2 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازي:68800 پا

حداكثر برد:1175 كيلومتر

 

توضحيحات: به اين پرنده دست كوتاه تابوت مرگ نيز مي گفتن و اين پرنده در زمان خود چندين دكورد را داشت كه مي توان به ركورد سريع ترين سعود را نام برد.

 


نويسندگان: ارمان(وبلاگ هوانوردي اير) و حامد فقرايي

+ نوشته شده توسط خلبان در دوشنبه 1385/03/08 و ساعت 18:33 |
 

جنگنده اف-111، نتیجه تحقیقات گسترده مؤسسات هوافضایی آمریکا چون ناسا و شرکت های مشهور هواپیماسازی بود که سالها بر روی طرح هواپیماهایی با بالهایی متغیر برای سرعت های مختلف پروازی و استفاده از مزیت های هر دو نوع بال، یعنی بال معمولی و پسگرا کار کرده بودند.

 

این هواپیما، یک جنگنده چند منظوره و یک بمب افکن سبک، چه برای نیروی دریایی چه برای نیرو ی هوایی آمریکا به شمار می رفت که قادر به پرواز در سرعت های مافوق صوت نیز بود. در ابتدای انجام تست ها و آزمایش های اولیه، موتورهای هواپیما به شدت با مشکل وامانده شدن و استال کردن مواجه بودند که دلیل عمده آن، طراحی ناکارآمد ورودی های موتورهای آن بود که سرانجام، پس از یک دوره انجام تحقیقات بر روی انواع ورودی، مشکل موتورهای این هواپیما نیز به خوبی مرتفع شد. هواپیمای اف-111، جنگنده ای با بال های متغیر است، بدین معنی که زاویه بال های آن، در طی شرایط مختلف پروازی، از 16 درجه تا 72 درجه قابل تغییر است.

 


F-111 Aardvark


از سال ها پیش، محققان دریافته بودند که بال های معمولی بدون عقب گرایی، دارای ویژگی های مناسبی برای پرواز در سرعت های پایین و انجام نشست و برخاست های بی نقص بوده و بال های پس گرا نیز، برای سرعت های زیاد، بی نظیر می باشند. در نتیجه همیشه بال جنگنده ها با ترکیبی از این دو نوع طراحی می شد. تا جایی که تفکر بر این شد که سیستمی طراحی شود که قادر باشد با توجه به شرایط پرواز، به طور خودکار زاویه بال ها را تنظیم کرده و بدین گونه توانایی های فراوانی به جنگنده عطا کند. نتیجه، همان سیستم بال متغیر بود که این سامانه، علاوه بر گران بودن، دارای وزن زیادی نیز هست و این وزن را به کل وزن برخاست هواپیما اعمال می کند که خود یک نقص به شمار می آید.

 


F-111 Aardvark

اف-۱۱۱ در حال بسته بودن بال ها


در شرایط برخاست که حداکثر نیروی برا لازم است، بال ها تماماً رو به جلو باز شده و بیشترین برا را تولید می نمایند. با افزایش سرعت، بال ها به تدریج بسته شده و برای سرعت های بالا، سازگاری لازم را پیدا می کنند. از مشهور ترین هواپیماهای بال متغیر، می توان به هواپیمای اف-14 تامکت آمریکایی و سوخو-24 فنسر روسی اشاره کرد. طرح قرار گرفتن دو خلبان این هواپیما، به صورت کنار هم، مانند هواپیماهای مسافربری است که بدین گونه، از کپی آلات پروازی برای هر دو خلبان در دو کابین جلوگیری شده و تماس دو خلبان نیز آسان تر خواهد بود. صندلی نجات این هواپیما به صورت کپسولی است و قابلیت باز شدن در هر شرایط سرعت و ارتفاع و حتی زیر آب را نیز دارد. این کپسول که حاوی هر دو خلبان است، پس از به آب افتادن روی آب شناور می ماند.

این هواپیما، حتی بدون استفاده از مخازن سوخت خارجی و تنها با سوخت داخلی خود، دارای برد فوق العاده زیاد به میزان 4.000 کیلومتر است که این میزان، با اضافه کردن مخازن سوخت در بیرون افزایش نیز می یابد. اف-111، قادر به حمل دو بمب اتمی معمولی و تعدادی بمب های عادی دیگر در مقرهایی نیزدیک به بدنه است. حداکثر وزن برخاست این هواپیما که به طرز غیر قابل باوری زیاد می باشد، میزانی معادل 45 تن است. این جنگنده، قادر است به کمک موتورهای پرات اند ویتنی TF-30 که در جنگنده های اف-14 تحویل شده به ایران نیز به کار رفته بود، به سرعت هایی بالغ بر5/2 ماخ و حداکثر ارتفاعی برابر با 18 کیلومتر نیز دست یابد.

 


F-111 Aardvark

اف-۱۱۱ در حالت باز بودن بال ها


طول این هواپیما 22 متر و طول دو سر بال های آن در حالت کاملاً باز به 19 متر می رسد که این طول، در حالت بال کاملاً بسته به 11 متر کاهش پیدا خواهد کرد که شرایط بسیار مناسبی را برای پارک روی ناو هواپیمابر به وجود می آورد. ناگفته نماند که تنها فروش خارجی این هواپیما به کشور استرالیا بوده است. همچنین این هواپیما در اواخر جنگ ویتنام نیز به طور تقریباً محدودی به خدمت گرفته شد که جزو امن ترین هواپیما ها به شمار آمده و تنها تلفاتی برابر با 6 فروند داشت. این هواپیمای نامی، برای نخستین بار در اکتبر 1967 پرواز کرده و پس از تولید 563 فروند تا بسته شدن خط تولید، در سال 1996 به خیل هواپیماهای بازنشسته و البته افسانه ای آمریکا پیوست.

 مشخصات

 

نوع كاربرد: بمب افكن

شركت سازنده: جنرال دايناميكس

تعداد خدمه: 2 نفر( خلبان و افسر تسليحات)

اخرين قيمت: 75 ميليون دلار

نوع موتور: 2 عدد پرات اند ويتني TF30-P-100 توربوفن با 25100 پوند تراست در هر كدام با پس سوز

طول: 22 متر

عرض: در حالت بالهاي باز 19 متر و در حالت بسته 11.9 متر

ارتفاع: 5.13 متر

حداكثر سرعت: 2.5 ماخ يا 2700 كيلومتر

ارتفاع پروازي: 60000 پا

وزن خالي: 21376 كيلوگرم

بيشترين وزن: 45 تن

برد: با تانكر هاي اضافي سوخت 5700 كيلو متر

وزن تسليحات: 11250 كيلوگرم


نویسنده: ارمان وبلاگ هوانوردی ایر

+ نوشته شده توسط خلبان در پنجشنبه 1385/03/04 و ساعت 17:40 |
 

F-100 Super Saber

 

نوع كاربرد: جنگنده – جنگنده بمب افكن

كارخانه سازنده: نورث امريكن

خدمه: 1 نفر

اخرين قيمت:664000 دلار

قواي محركه: يك عدد پرات اند ويتني مدل J57-P-21  با 16000 پوند تراست و با پس سوز

طول: 14.1 متر

عرض: 11.65 متر

ارتفاع: 4.65 متر

حداكثر وزن : 16500 كيلو گرم

حداكثر سرعت:970 كيلو متر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي: 51000 پا

برد:2200 كيلو متر

تسليحات: 4 مسلسل ام-39 با كاليبر 20 ميليمتري و يا 42 راكت 2.75 اينچي يا 5000 پوند انواع بمب

 

F-100 Super Sabre


F-101 Voodoo

 

نوع كاربرد: جنگنده اسكورت – جنگنده همه گونه اب و هوايي و بمب افكن

كارخانه سازنده:مك دانل داگلاس

خدمه: 1 نفر

قواي محركه: 2 عدد توربو جت پرات اند ويتني مدل J57-P-55  با 17000 پوند براست در هر كدام

طول:20.2 متر

عرض:11.9 متر

ارتفاع:5.4 متر

وزن خالي:13140 كيلو گرم

حداكثر وزن:23760 كيلو گرم

حداكثر سرعت: 1630 كيلو متر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي: 38900 پا

تسليحات: 4 مسلسل 20 ميليمتري و 3800پوند انواع بمب هاي هدايت شوند و رها ازاد

 

F-101 Voodoo


F-102 Delta Dagger

 

نوع كاربرد: اينتر سپتور

كارخانه سازنده: كانواير

خدمه: 1 نفر

اخرين قيمت:1184000 دلار

قواي محركه: يك عدد پرات اند ويتني مدل J-57 با پس سوز و 16000 پوند تراست

طول:20.5 متر

عرض:11.42 متر

ارتفاع:6.35 متر

حداكثر سرعت: 1300 كيلومتر بر ساعت

حداكثر ارتفاع پروازي:55000 پا

برد:1600 كيلومتر

تسليحات: 24 راكت 2.75 اينچي بدون هدايت يا 6 راكت هدايت شونده

 

 F-102 Delta Dagger


+ نوشته شده توسط خلبان در سه شنبه 1385/02/26 و ساعت 16:30 |
 

می توان گفت که جدیدترین هواپیمای نظامی آمریکا، همان جنگنده مشترک عمود پرواز F-35 JSF است که هم اکنون در حال در طراحی و ساخت بوسیله شرکت لاکهید مارتین می باشد. البته همانطوری که در ابتدا ذکر شد، این جنگنده دارای برنامه ای مشترک بوده و مشترکاً توسط شرکت های نورث روپ گرومن، BAE سیستمز، پرات اند ویتنی و رولزرویس اداره می شود.


X-35 Joint Strike Fighter

هواپیمای اف-۳۵ در حالت پارک بر بروی باند


جنگنده JSF، جنگنده ایست چندماموریته که برای عملیات هوا به زمین بهینه سازی شده و ماموریت هوا به هوا، اصولاً ماموریت ثانویه وی به شمار می آیداگر به تصاویر این هواپیما دقت کنید، می بینید که این هواپیما تا حدود زیادی به جنگنده F/A-22 Raptor شباهت داردو طرح کلی آن مشابه این هواپیما بوده و هم چنین تا حدود زیادی نیز از فناوری های مشترکی بهره می جویند. این هواپیما، در پاسخ به نیاز به هواپیمایی که قابلیت پرواز عمودی را داشته باشد، در مرحله طراحی قرار گرفت، چرا که هواپیمایی که بتواند عمودی از زمین برخیزد، دارای فرسایش قطعات پایین تر و بالاتر از همه طول باند کمتر می باشد که آن را به وسیله ی بهینه ای برای برخاست از روی ناوهای هواپیمابر و همچنین فرود بر روی آن ها می کند. برای انجام این مهم، این هواپیمای پیشرفته تک موتوره، از سیستم وکتورد تراست یا کشش منحرف شده بهره می جوید، یعنی ابتداً همانند موتورهای توربوپراپ نیروی موتور ابتدا به یک جعبه دنده برای کاهش دور انتقال یافته سپس به یک فن یا پنکه عمود بر سطح زمین منتقل می شود. این پنکه نیروی مورد نیاز هواپیما را برای برخاستن تا یک ارتفاع مطمئن تامین کرده و پس از آن، به تدریج قدرت موتور بیش تر به سمت خروجی موتور متوجه شده و از قدرت لیفت فن کاسته می شود و هواپیما به جلو رانده می شود. در سیستم قدرت این هواپیما، برای برخاست، ابتدا دریچه ای زیر و بالای کابین خلبان باز شده و از آن جا لیفت فن هوا را با سرعت زیاد از بالا به سمت پایین پمپاژ می کند. همزمان با این کار، خروجی انتهایی موتور نیز به سمت پایین برگشته و نیروی تراست رو به پایین تولید می کند. این دو محل تولید نیرو، بالانس هواپیما یا تعادل آن را نیز بر قرار می سازند.


شباهت ان به اف-۲۲ از نمای جلو مشهود است


این هواپیما، بسته به موتوری که روی آن نصب می گردد، دارای بردی برابر 1200 هزار کیلومتر و حداکثر سرعتی معادل 8/1 ماخ خواهد بود. این هواپیما، قادر است با بیشینه وزنی حدود 22 تن عملیات برخاست یا تیک آف را انجام دهد. البته در گونه دریایی یا ناونشین این هواپیما، که مدل B یا C می تواند باشد، تغییراتی برای توانایی لندینگ یا نشست بر روی ناو از جمله بزرگتر کردن بالها و افزایش سطح فلپ ها و همچنین تغییراتی نیز در موتور آن حاصل می گردد. این هواپیما، برای حمل تسلیحات خود از دو محفظه داخلی و چهار پایلون خارجی استفاده می کند. هر یک از محفظه ها، قابلیت حمل دو موشک یا بمب یا هر سلاح دیگر را دارند و مقرهای خارجی نیز به همین ترتیب می توانند لود شوند. تقریباً در تمامی مدل های این هواپیما، تسلیحات یکسانی به کار رفته و تغییرات تنها در قسمت راداری و سیستم های پیچیده برخاست و نشست صورت می پذیرد. از این جنگنده، تعداد بسیار فراوانی، یعنی حدود 3000 فروند سفارش داده شده که حدود 1700 فروند آن برای نیروی هوایی و بقیه برای نیروهای دریایی و ناوگان های آنان خواهد بود. با تمام اوصاف، انتظار می رود که این هواپیما در سال 2008 وارد خدمت شود، یعنی همان سالی که پرنده رویایی اف-14 تامکت بازنشسته و برای همیشه به موزه های هوایی سپرده خواهد شد.


اف-۳۵ در حال سوخت گیری هوايي


 

مشخصات مدل ازمايشي با نام X-35 Joint Strike Fighter

نوع كاربري: استريك فايتر

شركت سازنده: لاكهيد مارتين

خدمه: 1 نفر

آخرين قيمت: بين 28 تا 35 ميليون دلار

نيروي محركه: يك عدد   Pratt & Whitney F119-PW-100 استفاده شده در اف-22 رپتور

طول: 13.5 متر

عرض: 10.8 متر

وزن خالي: 10200 كيلو گرم

حداكثر وزن: 22600 كيلو گرم

 حداكثر سرعت: احتمالا 1.8 ماخ

برد: در نمونه ازمايشي 1200 كيلومتر


نويسنده : ارمان وبلاگ هوانوردي اير
+ نوشته شده توسط خلبان در دوشنبه 1385/02/25 و ساعت 1:36 |

در ادامه معرفي هواپيما هايي كه اطلاعاتي كم از ان ها در دسترس است به معرفي اجمالي هواپيما هاي

F-89 , F-94   مي پردازم.

با تشكر حامد فقرايي

 

F-94 Star fire

 

نوع كاربرد: جنگنده چند منظوره

تعداد خدمه : 2 نفر

قيمت: 534 هزار دلر

شركت سازنده: لاكهيد مارتين

نيروي پيشران: يك عدد پرات اند ويتني J48-P-5 or J48-P-5A با 8750 پوند تراست و داراي پس سوز

طول: 13.3 متر

عرض: 11.2 متر

ارتفاع: 4.45 متر

حداكثر سرعت: 1030 كيلو متر بر ساعت

ارتفاع پروازي: 51800 پا

حداكپر برد: 2100 كليومتر

حداكثر وزن: 10800 كيلو گرم

  


F-89 Scorpion

 نوع كاربرد: جنگنده

تعداد خدمه : 2 نفر(خلبان و افسر تسليحات)

قيمت: 1009000 دلار

شركت سازنده: نورث امريكن

نيروي پيشران: دو عدد اليسون توربوجت J-35 با 7200 پوند تراست و داراي پس سوز در مدل J ان

طول: 16.1 منر

عرض: 17.95 متر

ارتفاع: 5.25 متر

حداكثر سرعت: 1023 كليومتر بر ساعت

ارتفاع پروازي: 49200 پا

حداكپر برد: 2200 كيلو متر

وزن خالي: 11400 كيلو گرم

حداكثر وزن : 21200 كيلو گرم


 

+ نوشته شده توسط خلبان در شنبه 1385/02/23 و ساعت 16:20 |
 

بعضي از هواپيما ها هستن كه يا خيلي معروف نيستند يا اينكه به علت قديمي بودن اطلاعات درست حسابي از ان در درسترس نيست

من  امروز تصميم گرفتم به معرفي اجمالي چند جنگنده قديمي با نام هاي F-80,F-84,F-86 بپردازم. هر چند اين هواپيما ها خيلي سال است كه از رده خارج شده است ولي دانستن مشخصات اوليه ان بد نيست.

اميد وارم كه بهره لازم را ببريد و مورد توجه شما قرار گيرد.

با تشكر نيك نظر

 


 

F-80 Shooting Star

 

نوع كاربري: جنگنده- بمب افكن

كارخانه سازنده: لاكهيد مارتين

تعداد خدمه: 1نفر

آخرين قيمت: 93450 دلار

قواي محركه: يك عدد اليسون J-33 با 5400 پوند تراست

طول:  10.35 متر

عرض: 11.65 متر

ارتفاع: 3.4 متر

وزن خالي: 3586 كيلو گرم

ماكزيمم وزن: 7635 كيلو گرم

سرعت: 933 كيلو متر بر ساعت

ارتفاع پروازي: 46800 پا

برد: 1700 كيلو متر

تسليحات: 6 مسلسل 50 ميليمتري و 8 راكت 5 اينچي يا 2000 پوند بمب

توضيحات: اولين هواپيماي امريكايي گذرنده از 800 كيلومتر بر ساعت

 


F-84 Thunder jet

 

نوع كاربري: جنگنده

كارخانه سازنده: ريپابليك

تعداد خدمه: 1نفر

آخرين قيمت: 212000 دلار

قواي محركه: يك عدد اليسون J-35 با 4900 پوند تراست

طول:  11.55 متر

عرض: 10.92 متر

ارتفاع: 3.77 متر

وزن عادي: 6900 كيلو گرم

ماكزيمم وزن: 10172 كيلو گرم

سرعت: 997 كيلو متر بر ساعت

ارتفاع پروازي: 43240 پا

برد: 2400 كيلو متر

تسليحات: 6 مسلسل 50 ميليمتري و 8 راكت 5 اينچي يا 2000 پوند بمب يا بمب هاي ناپالم

توضيحات: اولين هواپيماي جت امريكايي داراي قابليت حمل بمب اتمي

 


F-86 Saber

 

نوع كاربري: جنگنده

كارخانه سازنده: نورث امريكن

تعداد خدمه: 1نفر

آخرين قيمت: 178000 دلار

قواي محركه: يك عدد جنرال الكتريك تور بوجت J-47 با 5200 پوند تراست

طول:  11.25 متر

عرض: 11.12 متر

ارتفاع: 4.4 متر

ماكزيمم وزن: 6214 كيلو گرم

سرعت: 1110 كيلو متر بر ساعت

ارتفاع پروازي: 49000 پا

برد: 2000 كيلو متر

تسليحات: 6 مسلسل 50 ميليمتري و 8 راكت 5 اينچي يا 2000 پوند بمب

 


+ نوشته شده توسط خلبان در چهارشنبه 1385/02/20 و ساعت 3:0 |

بی شک ایران با گامهای خوبی که در صنعت هوانوردی برداشته سرآمد کشورهای منطقه است. به ویژه با طراحی و ساخت هوایمای جنگی شفق توانایی بالای خود را را به نمایش گذاشته و کارشناسان نظامی را در سراسر جهان، از چنین طراحی برجسته و پیشرفته ای شگفت زده کرد.


هواپیمای جنگنده ایرانی شفق، اولین هواپیمای نظامی ایرانی


در مورد هواپیمای جنگی شفق که توجه جهان هوانوردی را به خود معطوف ساخت و سایتها و مجله های مشهور صنعت هوانوردی در مورد آن دست به گمانه زنی پرداختند و آن را ستوده و نشانه ایی از پیشرفت صنایع هوایی ایران دانستند. طراحی و ساخت این جنگنده ابتدا قرار بود با همکاری روسیه انجام شود اما با توجه به فشارها و تهدیدهای آمریکا، روسیه خود را از این برنامه کنار کشید و طرحان و کارشناسان ایرانی به ویژه دانشگاه صنعتی شریف برای رو کم کنی هم که شده با همت و تلاش خودشان کار طراحی را انجام داده و به مرحله ساخت اولین نمونه رسیدند.

 

در واقع همان گونه که سایت اینترنتی روسین دیفنس نوشته بود، ایران با طراحی و ساخت این جنگنده و نمایش آن همه را شگفت زده کرد. با ساخت این جنگنده صنایع هوایی ایران به پیشرفت قابل ملاحظه ای دست یافته است. این سایت اینترنتی همچنین در مورد این هواپیما می نویسد شفق از موتور روسی RD-33 کلیموف استفاده می کند و از کابین پیشرفته ایی مجهز به سامانه های نمایشگر رنگی ساخت روسیه استفاده می برد. این نمایشگرها را می توان قابل مقایسه با نمایشگرهای چند کاره و رنگی مورد استفاده در هواپیمای جنگی F/A-22 آمریکا دانست. این سایت شفق را با طرح هواپیمای MiG I-2000 روسیه قابل مقایسه دانسته است.

 

از ویژگیهای شفق میتوان به طراحی ویژه و آیرودینامیک تحسین برانگیز آن اشاره کرد. از شکل و شمایل هواپیما و همچنین ورودیهای هوای موتور آشکار است که طراحان تلاش بسیاری به خرج داده اند تا بازتابش راداری هواپیما را به کمترین حد ممکن برسانند تا امکان کشف و رهگیری آن دشوارتر باشد. در واقع می توان شفق را اولین هواپیمای جنگی استیلث ایرانی به حساب آورد. نوع سازه به کار رفته به شکل مناسبی اجازه حمل انواع بمب و موشکهای هوابه هوا و هوابه زمین و همچنین انواع بمب با هدایت لیزری را به این هواپیمای توانمند می دهد.


کاکپیت هواپیمای جنگنده شفق، با ادوات پیشرفته


احتمالا طراحان با آینده نگری امکان استفاده از موشکهای هدایت شونده روسی را مد نظر داشته اند. ایران گفتگوهایی را برای تولید موتور پیشرفته روسی به نام RD-33 انجام داده است و گویا گفتگو هایی نیز در زمینه تولید تحت امتیاز نمایشگرهای چند منظوره ساخت روسیه در جریان است. این هواپیما که اولین نمونه آن سال قبل ساخته شد، قرار است که دو سال دیگر، با نقش نظامی یا آموزشی، وارد خدمت نیروی هوایی شود. به هر روی شفق گام تحسین برانگیزی در صنایع هوایی ایران به حساب آمده و طراحی و ساخت آن موجب افتخار و سربلندی ایرانیان است.

+ نوشته شده توسط خلبان در چهارشنبه 1385/02/13 و ساعت 17:36 |

اف-14 جنگنده بال متغير پيشرفته اي است كه بديلي سيستم هاي پيچيده اش، به كامپيوتر پرنده  مشهور شد. اين هواپيما بسيار گران قيمت، قادر به پرواز در همه گونه شرايط جوي با عملكرد بهينه است.

در اواخر دهه 1960 وزارت دفاع امريكا براي كاهش ضعف هواپيما هايي مثل اف-4 و اف-111 در برابر تهديد هواپيماهاي ميگ-25، مناقصه ي وي. اف. ايكس. را براي ساخت يك جنگنده ي ناو نشين جديد مطرح كرد. در ان زمان، شركت نه چندان موفق گرومن با ناكامي هاي متعددي روبرو شده بود.  اما اين بار، طرح پيشنهادي گرومن،؟ از بين 6000 طرح ديگر، برنده مناقصه شد.

ويژگي بارز طرح گرومن، بال هاي متغيرش بود كه باعث مي شد فضاي كمتري بر روي ناو هواپيما بر اشغال شود، به باند كوتاهتري نياز باشد، و در داگ فايت هوايي كاراتر عمل كند. حاصل كار گرومن اف-14 (تامكت) در 21 دسامبر 1970 نخستين پرواز ازمايشي را با موفقيت انجام داد. ولي در دومين پرواز دچار سانحه شد. پس از رفع مشكل پروازهاي ازمايشي، پيش نمونه ديگري ساخته شد، از 24 مه 1971 مجددا ازمايش هاي پروازي اغاز شد.


Condensation over an F-14 in transonic flow

تامکت در حال شکستن دیوار صوتی


از ويژگي هاي مهم تامكت، سيستم پيشرفته كنترل سلاح ان است كه از موشك هاي فونيكس ساخت شركت هيوز استفاده مي كند. اين سيستم قادر به دريابي همزمان24 هدف در فاصله 120-320 كيلومنري( تابع ابعاد هدف)، وهمچنين شكار همزمان 6 هرف انتخابي در ارتفاع ها و سزعت هاي مختلف با شش فروند موشك فونيكس است.

در اولين قرار داد فروش، مقرر شد كه 12 فروند از اين هواپيما براي نيروي دريايي ساخته شود. ولي ساخت فقط 7 فروند ار انها ، شركت گرومن را تقريبا ورشكسته كرد، چون در حين توليد قيمت هر فروند ان 7.3 ميليون دلار پيش بيني شده اوليه به 11 ميليون دلار رسيده بود. به اين ترتيب، تامكت گران قيمت ترين واپيكاي رده ي خودش شد. گرومن كه گرفتاريهاي مالي ديگر هم داشت، و ضمنا كم توجهي نيروي دريايي مواجه بود. توجه شاه ايران را با تلاش هاي فراوان را به تامكت جلب كرد و در دولت ايالات متحده هم موانع فروش اين جنگنده را به ايران را بر طرف كرد. سرانجام با انعقاد قرار داد 2 ميليارد دلاري با ايران براي  فروش 80 فروند تامكت در ژوئن 1974 گرومن از خطر ورشكستگي نجات يافت، و برنام ي تامكت مجددا فعال شد. هواپيماي در خواستي ايران در طول سال هاي 1976 و 1978 تحويل شدند، و اين معامله مبناي مبادله ي خلبانان و تكنسين ها براي امور اموزشي فني و خدماتي شد.


کاکپیت نه چندان به ظاهر پیشرفته تامکت


با بروز چتدين جادثه ترديد هايي نسبت به موتور ساخت پرات اتد ويتني به وجود امد. از همان اوايل دهه1970 با تغيير اساسي موتور، مدل اف-14 بي ساخته شد مه نسبت به مدل قبلب عملكرد پروازي بهتري داشت مانند: 40% كاهش شعاع دور زدن، 21% افزايش شتاب قابل تحمل g ، 80% افزايش برد.

توليد اين هواپيما تا سال 1987 ادامه داشت و مجموعا 557 فروند از ان ساخته شد.

با تغيير اسايس موتور، مشكلات پيشرانهبه نتيجه رسيد، و اين بار موتور اف-110 ساخت جنرال الكتريك جانشين موتور پرات اند ويتني شد. در 29 دسامبر 1986 ازمايشات پروازي تامكت جديد يعني مدل D اغاز شد. بر خلاف مدل قبلي مه به سيستم هاي انالوگ مجهز بود، باعث افزايش 61% سرعت صعود و 62% افزايش شعاع عملياتي شده، و امكان فر خاستن از روي عرشه بدون استفاده از پس سوز را فراهم كرد. اين نوع از اف-14 را اف-14 پلاس نيز مي گويند كه اولين فروند از اين هواپيما در سال1990 به نيروي دريايي تحويل داده شد.

 

ديگرمشخصات

اف 14 مدل اي

نيروگاه:

  • دو تا موتور پرات اند ويتني TF30-P-412A
  • بيشترين رانش موتور( با پس سوز): KN93
  • ظرفيت مخازن سوخت داخلي: 9029 ليتر
  • قادر به حمل دو مخزن سوخت رها كردني 1011 ليتري

ابعاد:

  • دهانه بال: 19.54 متر تا 10.15 متر
  • زاويه پس گرايي بال:

(در لبه حمله، براب نشستن بر روي ناو هواپيما بر): 75 درجه

(در لبه حمله، بيشترين): 68 درجه

(در لبه حمله، كمترين): 20 درجه

  • طول:  19.10 متر
  • ارتفاع: 4.88 متر

وزن ها:

  • بيشترين بار جنگي:  6577 كيلو گرم
  • بيشترين وزن برخاستن: 33724 كيلو گرم
  • وزن فرود: 23510 كيلو گرم

عملكرد پروازي:

  • بيشترين سرعت افقي(در ارتفاع پايين): 1.2 ماخ
  • بيشترين سرعت كروز: 1019-741 كيلو متر بر ساعت
  • سرعت واماندگي: 213 كيلومتر بر ساعت
  • بيشترين نرخ صعود: